บทที่ 102 สนิทสนมคลุมเครือ

ทั้งสองคนนั่งอยู่อย่างเธออยู่ข้างบนฉันอยู่ข้างล่าง เหลียงซินพยายามที่จะอยากลุกขึ้นยืน แต่เฉินฮ่าวกลับกดเอวของเธอเอาไว้ ไม่ให้เธอลุกยืนขึ้น ดูคลุมเครือทั้งยังดูสนิทสนม ดูยั่วยวนทั้งยังชวนให้หลงใหล

“เป็นเด็กดี อย่าขยับ ให้ข้าได้กอดเจ้าสักหน่อย” คางของเฉินฮ่าววาง

บทที่ 103 เอาคืนสิบเท่า

ทั้งสองคนหันกลับมาพร้อมกัน ในวินาทีที่สบตากันนั้น มุมปากของหรงอวี้ก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เย็นยะเยือก ที่แท้ก็คือเหลียงซิน！

พอนึกถึงฉากที่คราวก่อนเหลียงซินนำพาความอัปยศเช่นนั้นมอบให้กับนางต่อหน้าท่านประมุขแล้ว นางก็กลืนความโมโหนี้ลงไปไม่ได้ ต่อให้วันนี้เหลียงซิน

บทที่ 104 ฆ่าองค์ชาย

เซี่ยฮวานจรือพอจะเดาออก “ได้ ถ้าเจ้าไม่อยากพูด ก็ไม่เป็นไรข้าก็จะแกล้งทำเป็นไม่รู้แล้วกัน วันนี้เจ้าออกมากับองค์ชายสิบเอ็ด เป็นเพราะว่าอยากหนีออกมาเที่ยวเล่นใช่ไหม”

จริงๆแล้ววันนี้เหลียงซินไม่ได้หนีออกมาเที่ยวเล่น เพราะเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ล้วนเกี่ยวข้