บทที่ 5

บทที่5

“ไม่มีผู้ใดสามารถบังคับข้าให้กระทำในสิ่งที่ข้าไม่ต้องการได้”สีหน้าของไป๋หยานไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ มีประกายเจิดจ้าในดวงตาที่เย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งของนาง

หยูหรงหัวเราะคิกคัก ก่อนจะกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเหยียดหยัน“ข้ารู้ว่าเจ้าคงคิดว่าโชคชะตาช่างไม่ยุติธรรมกับเจ้าเลย แต่เหตุใดเจ้าไม่คิดตรงก

บทที่ 6

บทที่6

“ข้าควรขอบใจพวกเจ้าที่พาข้าออกมาจากบ้านสกุลไป๋”

ริมฝีปากของนางโค้งก่อให้เกิดรอยยิ้ม รอยยิ้มของนางแลดูคล้ายกับดอกไม้ที่แสนงดงาม“แต่ขออีกนิด ช่วยไปบอกหยูหรงว่าหนี้ระหว่างพวกเราวันหน้าข้าจะมาทวงคืน”

พวกคนแบกเกี้ยวต่างก็ยืนตะลึง และเมื่อพวกเขาทั้งสี่กลับมารู้สึกตัว บนที่นั่งภายในเกี้ยวก็

บทที่ 7

บทที่7

มีใครพอจะอธิบายให้นางฟังหน่อยได้หรือไม่ว่า เหตุใดทารกที่นางให้กำเนิดถึงเป็นสุนัขจิ้งจอกที่ไม่มีขน?ยิ่งไปกว่านั้น ลูกจิ้งจอกที่เพิ่งเกิดยังสามารถดึงเสื้อของนาง และเรียกนางว่าหม่ามี้อีก มันเป็นไปได้อย่างไร?

อีกเรื่อง สมมติว่านางให้กำเนิดลูกจิ้งจอกจริง ก็แล้วเหตุใดจิ้งจอกถึงพูดได้?หรือว