บทที่ 25

บทที่25

“นำทางข้าไปเถอะ”ไป๋หยานพยักหน้าให้หญิงชรา ภายใต้การนำของหญิงชรา ไป๋หยานได้เดินผ่านประตูบ้านสกุลหลานเป็นครั้งแรกในรอบหกปี

*****

ลานบ้านสกุลหลานแตกต่างจากลานบ้านอันหรูหราของสกุลไป๋ ทว่ากลับให้ความรู้สึกสง่างาม เงียบสงบราวกับอยู่ท่ามกลางขุนเขา และสายธาร

ไป๋หยานเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว

บทที่ 26

บทที่26

“ท่านแม่”

สตรีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หลานฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มอ่อนโยนและใจดี“หยานเอ๋อ เพิ่งกลับมา ข้าเกรงว่าพวกบ่าวรับใช้จะตระเตรียมห้องได้ไม่ดีพอ ข้าว่าข้าควรจะไปจัดห้องให้นางด้วยตนเองจะดีกว่า“

“อืม รั่วหลาน ต้องรบกวนเจ้าแล้วนะ”หญิงชราหันกลับมาอีกครั้ง“หยานเอ๋อ นี่คือป้

บทที่ 27

บทที่27

นายท่านอาวุโสบ้านสกุลหลานยังคงนิ่งไม่ไหวติง เขาทำราวกับไม่ได้ยินคำรายงานของสาวใช้ ทว่าอย่างไรก็ตามปลายหางตาของเขากลับเหลือบแลมองประตูทางเข้าอย่างเห็นได้ชัด

ภายใต้แสงเจิดจ้าของดวงตะวัน ร่างอันงดงามของไป๋หยานพลันปรากฏต่อสายตาของพวกเขา

หลายปีที่ผ่านมา แม้ว่าไป๋หยานจะไม่เคยย่างก้าวเข้า