บทที่2

ครั้นเห็นพี่สาวของตนเอาแต่นิ่งเงียบ ไป๋เซียวจึงสันนิษฐานว่านางคงโศกเศร้าด้วยเรื่องที่ประสบมา

“เหตุใดเจ้าถึงกล่าวว่า องค์ชายรองจะต้องเสียใจล่ะ ในเมื่อทุกคนต่างก็เชื่อว่าข้าเป็นผู้ทรยศเขา”เสียงหัวเราะแทบจะหลุดออกจากปากของนาง

“ข้าเชื่อใจพี่ ไม่มีทางที่พี่สาวของข้าจะนอกใจเขา ข้าเชื่อว่าพี่จะต้องถูกวางกับดัก”การแสดงออกของเด็กหนุ่มดูมั่นคง ขณะที่กล่าวด้วยน้ำเสียงดุดัน“หากข้ารู้ว่ามันเป็นผู้ใด ข้าจะไม่มีวันปล่อยมันไปอย่างแน่นอน! “

หัวใจของไป๋หยานสั่นไหว ความรู้สึกลึกลับที่ไม่อาจอธิบายเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจของนาง

ชาติภพก่อนนั้น นางเป็นบุตรหลานของสำนักศิลปะการต่อสู้จีนโบราณ เช่นนั้นนางจึงได้รับการปลูกฝังแนวคิดที่จะต้องแข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อย ๆ นับตั้งแต่วัยเยาว์ เพื่อให้ถึงเป้าหมายแล้ว นางสามารถทรยศได้ แม้กระทั่งเพื่อนและครอบครัว จนท้ายที่สุด นางต้องจบชีวิตแต่เพียงเดียวดาย ภายใต้สายฟ้าที่ฟาดลงมาจากท้องฟ้าเบื้องบน ขณะที่นางกำลังพยายามกลั่นยาเม็ดจิตวิญญาณขั้นเก้า

หลังจากที่วิญญาณของนางดับสลาย อีกทั้งร่างของนางก็ถูกทำลายไป นางสามารถกลับมาเกิดใหม่ได้อีกครั้ง แม้จะยากลำบากมากก็ตามที นางจะไม่ทำผิดซ้ำรอยเดิมเช่นในชาติก่อนหน้า บัดนี้ครอบครัว และเพื่อนฝูงคือสิ่งสำคัญเหนืออื่นใด

“อืม จริงสิ”เด็กหนุ่มหยิบถุงใส่เงินเล็ก ๆ ออกมา ก่อนจะวางถุงเงินไว้ในมือของนาง“ตอนนี้พี่กำลังตั้งครรภ์ เช่นนั้นร่างกายของพี่ย่อมต้องการบำรุง เงินนี่พี่เก็บไว้ใช้เถอะ”

หัวใจของไป๋หยานเจ็บปวด เมื่อสัมผัสได้ถึงสิ่งที่อยู่ในอุ้งมือ“เจ้าไปเอาเงินนี่มาจากที่ใด?”

“ข้า…ข้านำจี้หยกที่ท่านแม่มอบให้ข้า เมื่อครั้งที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ไปจำนำ”

นั่นทำให้หัวใจของไป๋หยานยิ่งปวดร้าว

อย่าหลงเข้าใจผิดไปกับรูปลักษณ์ และสถานะที่แสนจะงดงามดูดีมีชาติตระกูลของพวกเขา นั่นเป็นแค่เพียงเปลือกนอก เพราะแท้จริงแล้ว สกุลไป๋พยายามลดค่าใช้จ่ายของสองพี่น้องอย่างสม่ำเสมอ แม้กระทั่งสินสอดทองหมั้นของหลานเยี่ยเองก็ยังตกอยู่ในกำมือของหยูหรงผู้ซึ่งเป็นแม่เลี้ยง

สองพี่น้องต่างก็มีนิสัยดื้อรั้นเหมือน ๆ กัน ทั้งคู่รู้ว่ามารดาของตนทำให้ท่านตาผิดหวัง เช่นนั้นต่อให้พวกเขาต้องทนทุกข์ทรมานมากมายสักเพียงใด สองพี่น้องก็ไม่ยอมขอความช่วยเหลือจากสกุลหลาน

ขณะที่สกุลหลานเองก็เชื่อมั่นในตัวเองเสียเหลือเกิน พวกเขาเชื่อว่าสกุลไป๋คงจะไม่ทำร้ายสองพี่น้อง เพราะเพียงแค่สินสอดทองหมั้นของมารดาสองพี่น้อง ก็มากเพียงพอที่จะใช้ชีวิตอย่างหรูหราไปจนตลอดชีวิต

ทว่าในความเป็นจริง

ขณะที่บุตรสาวของหยูหรงแต่งกายด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์ชั้นดี และกินอาหารอร่อย ๆ ทุกมื้อ ไป๋หยานกับน้องชายของนางกลับต้องอดอาหารอยู่เป็นประจำ

ที่น่าขันก็คือ ไป๋เฉิงเซียง ไม่รู้จักทำมาหากินใด ๆ เลย ขณะที่หยูหรงเองก็ใช้จ่ายเงินมากมายในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา ค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นในสกุลไป๋ล้วนมาจากสินสอดของหลานเยี่ย

สำหรับจี้หยกของไป๋เซียวนั้น เรียกได้ว่าเป็นของชิ้นเดียวที่หลานเยี่ยมอบให้เขาเป็นของที่ระลึก ซึ่งเขาเก็บซ่อนไว้เป็นอย่างดีตลอดหลายปีที่ผ่านมา

เพราะหากเขาไม่เก็บซ่อนไว้อย่างดี เป็นไปได้ว่า หยูหรง แม่เลี้ยงของพวกเขา คงจะเอาจี้หยกนั่นไปจากเขานานแล้วเช่นกัน

ในขณะที่ความคิดต่าง ๆ กำลังไหลผ่านสมองของไป๋หยานนั้น สาวใช้คนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาในห้อง นางขัดจังหวะการสนทนาของสองพี่น้องโดยไม่ได้รับอนุญาต

“คุณหนู นายหญิงให้มาตามท่าน”

“พี่ใหญ่”ไป๋เซียวรีบจับมือไป๋หยาน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

“ไม่ต้องห่วง ข้าไม่เป็นไร”ไป๋หยานเอ่ย นางปลอบใจน้องชายด้วยการจับมือเขามาลูบ แล้วก็กระพริบตาให้เขาอย่างมีความหมาย จากนั้นนางก็มุ่งหน้าไปที่ประตู

รัศมีอันสง่างาม และภาคภูมิเปล่งประกายออกมาจากร่างของหญิงสาว ชุดสีแดงที่ทรงเสน่ห์ของนางแผ่กว้าง นัยน์ตาเย็นฉ่ำของนางแหลมคม แลดูอันตราย หลังจากก้าวไปทีละก้าว ๆ สาวใช้นางนั้นพลันรู้สึกหายใจติดขัด ราวกับกำลังถูกบีบเค้นลำคอ

“อย่าลืมสิว่า เจ้าเป็นเพียงบ่าวรับใช้ ขณะที่ข้าเป็นถึงคุณหนูสกุลไป๋ การเข้าห้องของข้าโดยที่ข้ายังไม่อนุญาตก็เสมือนหนึ่งการดูถูกข้า เช่นนั้นข้าสามารถสั่งตีเจ้าจนตายได้เลยนะ! “

ใบหน้าของสาวใช้เปลี่ยนเป็นตื่นตกใจ นางลงนามในสัญญาทาสแล้ว เช่นนั้นหากเจ้านายต้องการจะสังหารนาง นางก็ไม่มีทางเลือกใดนอกจากความตาย

ก่อนหน้านี้ เนื่องจากไป๋หยานเป็นคนขลาดมาก สาวใช้นางนี้จึงทำทุกอย่างได้ตามอำเภอใจ จนลืมความจริงที่สำคัญข้อนี้ไป

“นำทางไป”เสียงของคุณหนูใหญ่นั้นเย็นชา อีกทั้งห่างเหิน ทำให้นางไม่กล้าสงสัยในสิ่งใดอีกต่อไป

“เจ้าค่ะ คุณหนู”

สาวใช้ไม่กล้าแสดงท่าทางดูหมิ่นคุณหนูของนางอีกต่อไป นางเข้าใจดีว่า ต่อให้สตรีที่อยู่ต่อหน้านางจะมีชื่อเสียงไม่ดีเพียงใดก็ตาม ทว่าคุณหนูก็มีสิทธิ์ที่จะลงโทษบ่าวรับใช้ทุกคน

ไป๋เซียวมองตามหลังของร่างที่กำลังลับตาไป เขานึกสะกิดใจที่พี่สาวของเขาแลดูเปลี่ยนไปในช่วงเวลาสองสามเดือนที่ผ่านมา…

นางแลดูเข้มแข็ง แข็งแกร่ง อีกทั้งน่าเชื่อถือ ซึ่งนั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขาสบายใจมากขึ้น

***จบบท กำเนิดจิ้งจอกน้อยจอมซ่าส์(2)***

บทที่3

เมื่อไป๋หยานเข้าไปในห้องโถงใหญ่ ก็มีคนรออยู่แล้ว นั่นก็คือ แม่เลี้ยงของนางหยูหรง และหญิงชราผมสีดอกเลา

หญิงชรานางนี้ไม่ได้อยู่ในสกุลไป๋ ทว่านางเป็นมารดาแท้ ๆ ของหยูหรง ทั้งยังเป็นป้าของไป๋เฉิงเซียง

สิบกว่าปีที่แล้ว หยูฮูหยินตั้งใจให้หลานชายของนาง(ไป๋เฉิงเซียง)แต่งงานกับหยูหรง เพื่อเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลให้แน่นแฟ้น หากแต่ไป๋เฉิงเซียงรู้ดีว่าด้วยฐานะลูกพี่ลูกน้อง เขาไม่อาจยกย่องนางออกหน้าออกตาได้ เพื่อแก้ไขสถานการณ์นี้ เขาจึงรับหยูหรงเข้าสกุลไป๋ในฐานะอนุภรรยา ขณะที่ไป๋เฉิงเซียงก็แต่งหลานเยี่ยเข้ามาเป็นฮูหยินใหญ่ของเขา

ครั้นหลานเยี่ยล่วงลับ ชายสวะที่ไร้หัวใจผู้นี้จึงยกสถานะของหยูหรงให้ขึ้นเป็นฮูหยินใหญ่ทันที และสิ่งที่น่ารังเกียจยิ่งกว่านั้นก็คือ เขาเชิญหยูฮูหยินผู้เฒ่าเข้ามาอยู่ร่วมชายคาเดียวกับตน ภายหลังจากที่หยูหรงพิรี้พิไรอ้อนวอนขอร้องเขาด้วยน้ำตา ทุกวันนี้ไป๋เฉิงเซียงปฏิบัติต่อหญิงชราราวกับมารดาแท้ ๆ ของตน เขาปฏิบัติอย่างเคารพ และกตัญญู

เขาว่า‘ดูนางให้ดูที่แม่’ฉันใด หากหยูหรงคือยอดนักใช้จ่าย หยูฮูหยินผู้เฒ่าก็ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายไม่ต่างกัน ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาสินสอดทองหมั้นส่วนใหญ่ของสกุลหลานก็ถูกพวกนางช่วยใช้จ่ายจนเกือบหมด

“ไป๋หยาน บอกมาตามตรงสิว่าผู้ใดกันที่ล่วงเกินเจ้า รีบสารภาพมาไว ๆ!”หยูฮูหยินผู้เฒ่าเชิดหน้าขึ้นสูง ท่าทางการแสดงออกของนางเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสโอหังไม่ต่างจากกำลังเค้นคำสารภาพจากปากนักโทษ

“แล้วมันกงการอะไรของท่าน”ริมฝีปากของไป๋หยานเชิดเป็นรอยยิ้มน้อย ๆ นัยน์ตาของนางเย็นชา ขณะจ้องมองหญิงชราผู้นั่งอยู่ตรงหน้านาง

“อวดดี!”หญิงชราตบโต๊ะอย่างโกรธเคือง“ข้าเป็นยายของเจ้า แน่นอนว่าข้าย่อมมีสิทธิ์จะรู้ว่าผู้ใดล่วงเกินเจ้า”

“ยายของข้ากระนั้นรึ?ยายของข้าอยู่ที่สกุลหลาน ส่วนท่าน ท่านเป็นแค่ยายของไป๋รั่ว และไป๋จื่อ อย่าสำคัญตนผิดไป”

“เจ้า…”ใบหน้าของหญิงชราเริ่มบิดเบี้ยว เนื่องจากความโกรธ ก็แค่เด็กก้าวร้าวไม่มีแม่ นางมีคุณสมบัติใดกล้ามาจองหองต่อหน้าข้า

“ท่านแม่ โปรดระงับโทสะก่อน”หยูหรงรีบเข้าไปหามารดาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็มองกลับไปที่เด็กสาว“ไป๋หยาน ที่ข้าเรียกเจ้ามาในวันนี้ ก็เพื่อบอกข่าวดี มีคนพร้อมจะรับเจ้าเป็นอนุภรรยา หากเจ้ายอมเอาเด็กนั่นออก”

“ตามความคิดเห็นของท่าน ท่านคิดว่า บุตรสาวคนโตของสกุลไป๋เหมาะที่จะไปเป็นอนุภรรยาของผู้ใดกระนั้นรึ?”ไป๋หยานเดินเข้าไปใกล้หญิงทั้งสอง เอ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา น้ำเสียงนั้นเย็นยะเยือกราวกับน้ำค้างแข็ง

หญิงชรารีบตอบโต้กลับด้วยความโมโห“เจ้ามันก็แค่หญิงต่ำต้อยที่สูญเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว เวลานี้เจ้าจะมาคิดเล็กคิดน้อยอะไรอยู่อีกเล่า?ท่านเจ้าบ้านสกุลเฉียนยินดีที่จะมอบยาเม็ดจิตวิญญาณขั้นสามของแท้ เพื่อเป็นของหมั้นสำหรับเจ้า!เวลานี้มีชายคนหนึ่งยินยอมรับเจ้าไปเป็นภรรยา เจ้าควรจะดีใจมากกว่า ยังจะตั้งแง่อะไรนักหนา?

ไป๋หยานหรี่ตา“ข้าได้ยินมาว่า ท่านเจ้าบ้านสกุลเฉียนนั้นมีอายุมากกว่าห้าสิบปีแล้ว ทั้งอารมณ์ของเขาก็โหดร้าย และไร้ความปรานี ตามที่ข้ารู้มา บรรดาอนุภรรยาของเขาล้วนตายคาเตียง ขณะสนองความต้องการของเขา!ก็แล้วเรื่องอะไรข้าจะต้องยอมเอาชีวิตของข้าเข้าไปเสี่ยงด้วยเล่า?”

สกุลเฉียนเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลขุนนางใหญ่ในเมืองนี้ ทว่าชื่อเสียงส่วนใหญ่ของพวกเขาจะเลื่องลือในเรื่องความโหดร้าย

กล่าวกันว่า…หากหญิงใดได้เข้าไปอยู่ร่วมเรือนบ้านสกุลเฉียน ทางเดียวที่จะออกมาได้ก็คือกลายเป็นศพ

“นังเด็กโสโครก สกุลไป๋ของเราเลี้ยงดูเจ้ามานานหลายปี เจ้าไม่คิดจะตอบแทนบุญคุณบ้างเลย ข้าจะบอกความจริงกับเจ้า ตอนนี้บุตรชายของข้าฝึกได้ถึงระดับหัวเลี้ยวหัวต่อ เขาต้องการยาเม็ดจิตวิญญาณขั้น3ของแท้ เพื่อจะบรรลุสู่ขั้นต่อไป เช่นนั้นเวลานี้ เจ้าจึงต้องแต่งไปเป็นอนุภรรยาของสกุลเฉียน!”

ไป๋หยานรู้มานานแล้วว่าคนพวกนี้ไร้ยางอายหากแต่นางไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะหน้าด้านหน้าทนถึงเพียงนี้ นางจึงกล่าวเย้ยหยัน“ประการแรก แซ่ของท่านคือหยูมิใช่ไป๋ เดี๋ยวคนอื่นที่ได้ยินคำกล่าวของท่านเมื่อครู่จะคิดว่าท่านเป็นผู้อาวุโสหญิงคนหนึ่งของสกุลไป๋”

“ประการที่สอง หากบุตรชายของท่านต้องการยาเม็ดจิตวิญญาณแล้วมันเกี่ยวข้องอันใดกับข้าเล่า?เหตุใดข้าต้องเสียสละตนเอง เพื่อคนตระกูลหยูของท่าน”

“ประการที่สามท่านบอกว่า สกุลไป๋ต้องเลี้ยงดูข้านับแต่ข้ายังเยาว์วัย แต่ที่สกุลไป๋มีฐานะเช่นทุกวันนี้ มิใช่เพราะมารดาของข้าหรือ เฮอะ!แม้กระทั่งชุดที่พวกท่านสวมใส่กันตอนนี้ก็ล้วนมาจากสินสอดของมารดาข้า”

หยูฮูหยินผู้เฒ่าตัวสั่นระริกด้วยความโกรธ ใบหน้าของนางแลดูดุดันขึ้น หลังจากถูกกล่าวตำหนิซึ่งหน้า

***จบบท กำเนิดจิ้งจอกน้อยจอมซ่าส์ (3)***