บทที่132

ไป๋เสี่ยวเฉินทําปากแก้มปอง ดูเหมือนเขาจะไม่พอใจอย่างแรง เขาบีบมือมารดาของตน

เฉินเอ๋อเกิดมาพร้อมความขาว และความนุ่มนวลเช่นนี้อยู่แล้ว ไม่ใช่ผลจากยาเม็ดนั้นเสียหน่อย

ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่ชอบรสชาติของยาเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย เช่นนั้นเขาจึงไม่ได้กินมันเข้าใจปะ ?

“พี่ไป๋หยาน ข้าอยากได้บ้าง !” นัย

บทที่133

ครั้นได้ยิน ไทเฮาก็ทรงพระสรวลอย่างมีความสุข “ในที่สุด เจ้าก็มาแล้ว ให้นางเข้ามา จากนี้ไปหากแม่นางไปมา ก็ให้นางเข้ามาเลย ไม่ต้องแจ้งให้ข้าทราบ”

“ พ่ะย่ะค่ะ ไทเฮา”

ขันทีรับคําสั่งก่อนจะถอยหลังกลับไป

เพียงครู่ หญิงสาวสวยในอาภรณ์สีแดงก็เดินเข้ามาในพระตําหนัก นางจูงมือเด็กน้อยอายุราว 5 ขวบมาด้วย

บทที่134

“เจ้าเดรัจฉานน้อย เจ้ากล้าดียังไงมาเหยียบเงาของข้า !”

ในขณะที่ไป๋เสี่ยวเฉินกําลังเดินโต๋เต๋อย่างไร้จุดหมายอยู่ในสวนด้านหลังนั้น จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงคุกคามข่มขู่ตวาดแว๊ดขึ้นมา

ไป๋เสี่ยวเฉินย่นคิ้ว พร้อมกับหันไปตามทิศทางที่เสียงนั้นลอยลมมา

ไม่ไกลกันนัก มีกลุ่มขององค์หญิงองค์ชายตัวน้อย ๆ กํา