บทที่2คู่หมั้น

“คะ…คุณคุณปรพล?”จรินทร์ตกใจกลัวจนหัวใจแทบตกไปถึงตาตุ่มชั่วขณะในหัวพลันว่างเปล่าไปหมดมือทั้งสองข้างค้างเก้ออยู่กลางอากาศไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหน

แต่ที่เธอกลัวที่สุดก็คือการที่ถูกปรพลจับได้แล้วเพราะงั้นเลยนิ่งค้างอยู่อย่างนี้สักพักเธอพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตื่นเลยซะทีเดียวการกระทำเมื่อกี้คงจะเป็นการเมาดิบ?

จรินทร์ใจกว้างปกติจะไม่ถือคนบ้าไม่ว่าคนเมาเพียงดันไหล่ทั้งสองข้างของปรพลอย่างระมัดระวังอยากจะหนีออกจากใต้ร่างของเขาเธอโดนกดไว้จนแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว!

เพียงเพิ่งจะสัมผัสร่างกายของปรพลเธอก็รู้สึกใจฝ่อไปหมดราวกับร่างกายเขาร้อนลวกมือได้รีบหดกลับไปอีกอย่างรวดเร็ว

เธอก็เป็นเหมือนเต่าตัวหนึ่งที่ถูกคนจับพลิกตัวแขนขาขยับดิ้นรนไม่หยุดปรพลก็ยังคงกดเธอจากด้านบนอยู่ดี

“คุณปรพลคะ…คุณควรจะลดน้ำหนักได้แล้วนะ!”จรินทร์ดิ้นไปมาอยู่นานเหนื่อยจนหอบแฮ่กๆ

ปรพลคิดว่าเล่นมากพอแล้วถึงได้ผ่อนแรงลงบวกกับการดิ้นรนของจรินทร์ยังทำให้เธอรู้สึกว่าพยายามพลิกตัวกลับได้เอง

เพื่อที่จะพลิกตัวจรินทร์เหนื่อยจนเหงื่อเต็มหน้าไปหมดเดิมทีเธอต้องการแค่จะดันปรพลออกเป็นผลให้มือของเขายังโอบอยู่ที่เอวของเธอให้เธอทำได้แค่พลิกตัวกลับมาก่อนเท่านั้นดิ้นรนจนแรงกดหายไปได้

ทีแรกคิดว่าการเอามือของปรพลออกจะต้องใช้แรงกว่านี้ซะอีกแต่ไม่คิดว่าเธอแค่ลองดึงหน่อยเขาก็ปล่อยแล้ว

แต่ในชั่วขณะที่เธอลุกขึ้นมีเสียง“ฟู่ๆ”ดังมาจากข้างหู

รู้สึกทรวงอกเย็นยะเยือกเธอก้มลงมองถึงพบว่าเสื้อยืดของเธอฉีกขาดเป็นรอยยาวจากบนหน้าอกไปจนถึงท้องทั้งหน้าอกมองเห็นได้หมดไม่มีอะไรปกปิดเลย

ผ้าที่ขาดนั้นอีกด้านหนึ่งยังเกี่ยวอยู่ที่เข็มกลัดบนเสื้อสูทของเขาแค่เห็นก็รู้ว่าเป็นเข็มกลัดที่มีราคาเพราะเมื่อกี้พอเธอดึงตำแหน่งของหมุดค่อนข้างเบี้ยวไปแต่ตอนนี้เธอไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนี้รีบดึงผ้าของเสื้อยืดเธอออกมาอย่างรวดเร็วดึงชิดไปทางหน้าอกแต่มันขาดมากเกินไปจนปิดไม่อยู่แล้ว

โชคร้ายเกินไปแล้ว!อารมณ์ของจรินทร์นั้นสับสนวุ่นวายมากโดยเฉพาะหลังจากที่เห็นว่าข้างหน้ายังมีปรพลนอนอยู่แม้เขาจะหลับตาอยู่แต่กลับให้ความรู้สึกอย่างกับเขามองเห็นแล้วทันใดนั้นความอับอายก็ล้นปรี่พุ่งกระโจนเข้าห้องน้ำไป

เมื่อได้ยินเสียงปิดประตูปรพลถึงลืมตาขึ้นมามุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย

เขาดึงจรินทร์ลงมาเพื่อจะลองดูว่าพวกเขาสัมผัสกันใกล้ชิดกว่านี้อีกหน่อยเขาจะมีความรู้สึกอึดอัดหรือไม่พิสูจน์ได้แล้วว่าไม่มีจริงๆสำหรับเรื่องที่เสื้อยืดของจรินทร์ถูกเข็มกลัดของเขาเกี่ยวเอาก็ไม่ใช่ว่าเธอโชคร้ายอะไรแต่เป็นเพราะเขาตั้งใจทำต่างหาก

คิดไม่ถึงว่าสาวน้อยคนนั้นที่ดูอายุยังไม่มากรูปร่างจะไม่เลวเลย!

จรินทร์นำผ้าเช็ดตัวมาพันรอบตัวอยู่ในห้องน้ำพันแน่นจนรับรองได้ว่าจะไม่หลุดแน่ๆเงยหน้าขึ้นมองเห็นตัวเองในกระจกตกใจจนหลุดเสียงร้องออกมาอีกที

“นี่มันอะไรกันเนี่ย!”ใบหน้าของเธอในกระจกเมคอัพเหนียวเยิ้มมารวมกันเป็นแผ่นๆสีแดงดำเขียวราวกับจานผสมสี บทที่เธอออกมาเมื่อเช้าเพื่อให้อายุดูโตขึ้นหน่อยในเมื่อยังไงก็ต้องแกล้งเป็นสาวนั่งดริ๊งอยู่แล้วเครื่องสำอางที่แต่งจึงไม่เพียงแต่สีเข้มสดเท่านั้นยังเต็มไปด้วยกลิ่นอายของหญิงสาวอีกด้วยตอนนี้แม้แต่เธอก็จำตัวเองไม่ได้แล้ว

ไม่มีน้ำยาล้างเครื่องสำอางเธอจึงล้างมันด้วยน้ำร้อนเป็นเวลานานถึงได้ออกมาเป็นสภาพนี้พอ บทที่หยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดก็มีเสียงเคาะประตูอย่างหนักดังมาจากด้านนอก

“มาแล้วมาแล้ว!”เสียงเคาะประตูเร่งเกินไปจรินทร์ไม่ทันได้สนใจการแต่งกายในตอนนี้รีบวิ่งออกไปเปิดประตู

นอกประตูมีกลุ่มนักข่าวกลุ่มหนึ่งบางคนยื่นไมค์มาบางคนถือกล้องถ่ายจรินทร์ไม่หยุด

“พะพวกคุณ…”ทำไมมาเร็วขนาดนี้?เธอยังไม่ทันได้โทรศัพท์ไปเลย!แผนของเธอเพิ่งจะดำเนินไปถึงขั้นที่2เองนะ

แล้วนี่ด้านหน้าพวกนี้ก็เป็นนักข่าวของสื่อใหญ่ทั้งนั้นเลยเป็นพวกที่ตอนแรกเธอเคยคิดไว้แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะมาคิดไม่ถึงว่าจะมากันหมดขนาดนี้!

“คุณชื่ออะไรคะ?ประธานปรพลอยู่ข้างในไหมคะ?”นักข่าวพวกนั้นไล่บี้เข้ามาทีละคนทีละคนอยากจะบุกเข้าไปถ่ายรูปข้างในแทบแย่

ขั้นที่3ก็ขั้นที่3อย่าปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไปสิ!

จรินทร์ระงับความตื่นตระหนกเผชิญหน้ากับนักข่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มวางแผนว่าจะเล่าเรื่องหนึ่งคืนแสนโรแมนติกของเธอกับคุณปรพลให้ทุกคนฟัง...โอเคยังไม่พ้นคืนงั้นก็เรื่องโรแมนติกช่วงสั้นๆละกัน

แต่เธอใคร่ครวญอยู่นานยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดสายตาของพวกนักข่าวที่อยู่ด้านหน้าเธอทั้งหมดก็ไปตกอยู่ที่ด้านหลังตัวเธอแล้วมีคนร้อนใจถึงขั้นจะผลักเธอเข้าไปในห้องเธอสวมรองเท้าแตะของโรงแรมสมดุลไม่ค่อยดีเท่าไหร่ทันทีที่เกือบจะล้มลงฝ่ามือข้างหนึ่งก็คว้าแผ่นหลังของเธอเอาไว้

“ประธานปรพลคุณเปิดห้องกับผู้หญิงคนนี้จริงๆหรือ?งั้นคู่หมั้นของคุณจะเป็นยังไงล่ะ?”

“คุณผู้หญิงคนนี้คุณรู้หรือเปล่าว่าประธานปรพลกับลูกสาวบ้านเกตุทัตกำลังจะหมั้นกันเร็วๆนี้แล้ว?คุณทำแบบนี้จะนับว่าเป็นมือที่สามได้หรือเปล่า?”

“ฉันรู้แน่นอนอยู่แล้วฉัน…” บทที่จรินทร์กำลังจะประกาศออกไปเพื่อให้นรมนเห็นการสัมภาษณ์นี้

แต่ปรพลไม่ให้โอกาสเธอได้พูดจนจบพูดตัดบทเธอขึ้นมาว่า“เธอรู้แน่นอนอยู่แล้วเพราะว่าเธอก็คือลูกสาวบ้านเกตุทัตที่ผมกำลังจะหมั้นด้วยนรมน”น้ำเสียงของเขานิ่งสงบเย็นยะเยือกไม่น่าสงสัยใดๆ

“อะไร?ฉันฉันไม่ใช่…”จรินทร์หันกลับมาเห็นท่าทางของปรพลตกใจจนเสียงค้างอยู่ในลำคอ

ชุดสูทของปรพลเปิดออกหมดกระดุมของเสื้อเชิ้ตด้านในก็ติดอย่างลวกๆเม็ดบนสุดถูกดึงออกหมดผมของเขายุ่งเหยิงบนใบหน้าอันหล่อเหลาแฝงแววอ่อนล้าท่าทางเหมือนเพิ่งเสร็จกิจกรรมบนเตียงมา

“ไม่จริงน่า?”จรินทร์แหวกผ้าเช็ดตัวหยิกที่ต้นขาไปทีนึงความรู้สึกเจ็บปวดมันจริงมากพิสูจน์ว่าทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ภาพลวงตา

แต่ฟ้าดินเป็นพยานได้เธอยังไม่ได้ทำอะไรปรพลจริงๆนะ!

“ที่แท้นี่ก็คือคุณนรมนนี่เองสินะ?”จะหมั้นอยู่แล้วยังวิ่งออกมาเปิดห้องอยู่อีกเรานักข่าวหมดคำพูดไปชั่วขณะพวกเขาได้รับการแจ้งก็รีบวิ่งตะบึงมาไม่หยุดคิดว่าจะได้เจอข่าวใหญ่สุดท้ายก็เรื่องรสนิยมระหว่างสามีภรรยาของชาวบ้านเขา

แต่โอกาสที่จะได้สัมภาษณ์ปรพลก็ไม่ได้มีบ่อยๆแม้จะไม่มีข่าวใหญ่ถามข่าวอื่นๆเกี่ยสกับเขาหน่อยก็ดีเหมือนกัน

“ถ้าอย่างนั้นวันหมั้นของประธานปรพลกับคุณนรมนกำหนดแล้วหรือยัง?หลังหมั้นแล้วพวกคุณวางแผนว่าจะแต่งงานกันตอนไหน?”

ตอนนี้ปรพลอารมณ์ดีมากไม่ได้ปฏิเสธอะไร“มันก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณนรมนจะรับปากแต่งงานกับผมเมื่อไหร่แล้วล่ะ”พูดจบยังส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยนไปให้กับจรินทร์ที่อยู่ข้างๆด้วย

จรินทร์ที่ได้รับสายตามาจากเขาตัวสั่นหงึกๆทำเอาสมองที่มีแต่ขี้เลื่อยสั่นจนว่างโล่งไปหมดสูญเสียความสามารถในการไตร่ตรองไปโดยสิ้นเชิง

ตั้งแต่ต้นจนจบเธอได้แต่ยืนฟังปรพลตอบคำถามนักข่าวอยู่ด้านข้างอย่างมึนๆเพียงถามเขาจะตอบทุกคำถามแต่ตอบก็เหมือนกับไม่ได้ตอบทว่าเพียงไม่นานกลับทำให้นักข่าวกลุ่มนั้นพอใจแล้วจากไปได้

ในที่สุดภายในห้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้งวรพลรวมโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

จรินทร์ถึงได้สติคืนมาจากท่าทางมึนๆรอปรพลโทรศัพท์อยู่อีกด้านอย่างน่าเอ็นดู

ทันทีที่เห็นเขาวางสายเธอก็รีบเดินตรงไปข้างหน้าโค้งต่ำๆคำนับแก่เขา“คุณปรพลขอโทษนะคะฉันขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่ฉันทำกับคุณในวันนี้แต่ว่ามีเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากจะอธิบายให้ฟังสักหน่อยฉันไม่ใช่นรมนคู่หมั้นของคุณฉันคือ…”

เธอยังไม่ทันพูดจบปรพลก็ยกมือขึ้นมาตัดบทเธอ“จรินทร์ใช่ไหมล่ะฉันรู้”

บทที่3ส่งเธอกลับบ้าน

ที่เรียกว่ารู้ของปรพลก็รู้แค่ชื่อของจรินทร์เท่านั้นเอง

ที่มาที่แน่ชัดของเธอ บทที่ผู้ช่วยเอาเสื้อผ้ามาส่งให้พวกเขาถือโอกาสให้เอาข้อมูลเบื้องต้นของจรินทร์มาด้วยเขาถึงเข้าใจจริงๆ

“คือว่าคุณปรพลขอบคุณสำหรับชุดของคุณแล้วก็…”จรินทร์เปลี่ยนชุดเสร็จก็ออกมาจากห้องน้ำความรู้สึกละอายในใจมากขึ้นกว่าเดิมอยากจะสารภาพผิด

ก่อนที่จะรู้ตัวตนของเธอปรพลอยากจะถามหาเหตุผลส่วนตอนนี้น่ะเหรอเขาพูด“มีอะไรจะพูดก็เก็บไว้พูดกับพี่สาวของเธอเถอะ”

ที่จรินทร์เป็นน้องสาวของนรมนจริงๆเขาคาดไม่ถึงเลยจริงๆแต่ก็นับเป็นความบังเอิญที่น่ายินดี

“คุณไม่ว่าฉัน?”ทางด้านนรมนน่ะถึงเธอจะไม่พูดอีกฝ่ายก็คงมาหาเรื่องถึงที่อยู่ดีนั่นเป็นเรื่องที่เธอคาดการณ์ไว้แต่เรื่องนี้ปรพลต่างหากที่เป็นคนได้รับความเสียหายมากที่สุดไม่ใช่หรือ?

ปรพลส่งสายตาว่า“เธอคิดมากเกินไปแล้ว”ให้เธอในฐานะน้องสาวของนรมนในเมื่อวางแผนนอนกับคู่หมั้นของพี่สาวเรื่องนี้ปรพลถึงปรพลจะใจกว้างไม่ถามหามูลเหตุด้วยพื้นเพนิสัยอย่างนรมนก็คงจะไม่มีทางปล่อยจรินทร์ไปง่ายๆ

สาวน้อยคนนี้เกรงว่าจะยังไม่ได้ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ยังมีแก่ใจมาคิดว่าเขาจะตำหนิเธอหรือไม่?

“ไปเถอะฉันไปส่งเธอกลับบ้าน”ปรพลอยากจะไปดูเหตุการณ์สักหน่อยว่าเธอจะอธิบายเรื่องนี้กับคนที่บ้านยังไง

“ส่งฉันกลับบ้าน?มันคงไม่ดีมั้งคะ?”ตั้งแต่เธอได้ยินว่าปรพลจะหมั้นกับนรมนสองเดือนกว่ามานี้ยังไม่เคยเห็นเขามาส่งนรมนกลับบ้านเลยสักครั้ง

แต่ยังไงเธอก็ทำสิ่งเหล่านี้เพื่อล้างแค้นนรมนเพิ่มความเกลียดชังขึ้นมาอีกหน่อยก็คงไม่มีอะไรใหญ่ไปกว่านี้ได้อีกแล้ว

ปรพลยังไม่ทันได้คิดถึงเหตุผลที่จะโน้มน้าวเธอก็เห็นมือเล็กๆของเธอโบกทีหนึ่งพูดขึ้นอย่างค่อนข้างกล้าหาญว่า“งั้นก็ต้องขอบคุณคุณปรพลมากๆนะคะวันหน้าฉันจะเลี้ยงชานมคุณเอง!”

นี่คือสิ่งที่ทำให้ปรพลตระหนักได้ว่าหญิงสาวคนนี้ยังเป็นเด็กอยู่เลยก่อนหน้านี้แต่งหน้าเข้มจนมองไม่ออกตอนนี้เธอลบเครื่องสำอางออกแล้วใบหน้าเล็กอันงดงามดูแล้วสดชื่นและยังเจริญตาไม่น้อยเลย

ถึงแม้ว่าเพื่อที่จะแก้แค้นนรมนแล้วจรินทร์พร้อมจะเสี่ยงทุกอย่างแต่พอนึกถึงฉากรักสามเส้าต่อมาแล้วเธอก็ยังคงกระวนกระวายเพื่อที่จะให้เธอนั่งอยู่เบาะหลังอย่างเรียบร้อยราวกับแกะน้อยตัวหนึ่งไปตลอดทางไม่พูดอะไรสักคำ

ปรพลดูออกว่าเธอกังวลมากก็ไม่ได้เอ่ยปากให้เธอรู้สึกกดดัน

ถึงหน้าคฤหาสน์บ้านเกตุทัตฟ้าก็มืดแล้วจรินทร์เปิดประตูรถเพิ่งแสดงตัวออกมาคนรับใช้ที่กำลังรออยู่ข้างนอกก็รีบเข้าบ้านไปเพื่อรายงานทันทีไม่ทันเห็นเลยว่ายังมีปรพลอีกคนที่อยู่ด้านหลังเธอ

จรินทร์เดินไปถึงหน้าประตูยังไม่ทันเห็นแม้แต่ตัวของนรมนก็ได้ยินเสียงกรีดร้องด่าอันแหลมคมของอีกฝ่าย“จรินทร์ของไร้ค่าไม่มียางอายอย่างแกยังมีหน้ากลับมาอีกเหรอ?ทำไมไม่ตาย…”

นรมนด่าไปด้วยเร่งเดินไปทางประตูไปด้วยอยากจะสั่งสอนจรินทร์สักหน่อยพอไปถึงประตูถึงเพิ่งจะเห็นปรพลยืนอยู่ด้านนอกด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

“ปรพล!”การแสดงออกอันมุ่งร้ายของนรมนถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มเล็กๆทันทีเหมือนกับเมื่อกี้คนที่ด่าไม่ใช่เธอเลย“คุณมาได้ยังไงคะ?อย่ามัวแต่ยืนอยู่ข้างนอกเลยรีบเข้ามาเถอะค่ะ!”พูดจบก็ดึงจรินทร์ไปอีกด้านอย่างรุนแรงต้องการที่จะขึ้นไปด้านหน้าเพื่อกุมแขนของปรพล

“ฉันส่งน้องสาวเธอกลับมา”เขาเอ่ยปากอย่างใจเย็นประสบความสำเร็จในการทำให้นรมนตะลึงงันค้างอยู่ที่เดิมเขาใช้โอกาสที่จะเลี่ยงเธอและเดินเข้าไปข้างใน

ที่ด้านหลังของปรพลนรมนกำลังจ้องมองไปที่จรินทร์อย่างดุร้ายสายตานั้นราวกับจะเฉือนเลือดเฉือนเนื้อเธอแต่จรินทร์ไม่กลัวแถมยังทำหน้าบอกบิดเบี้ยวไปทางเธออย่างเย้าแหย่ด้วยเธอรู้ว่ามีปรพลอยู่ที่นี่ถึงนรมนจะไม่พอใจยิ่งกว่านี้ก็ต้องทนเอาไว้

ชัชพลกับสวรสก็โกรธพอๆกันแต่ยังคงมีรอยยิ้มต้อนรับปรพลอยู่ทั้งๆที่โกรธมาก

“ประธานปรพลเป็นเกียรติที่ได้ต้อนรับคุณการที่คุณมาถึงบ้านเราช่างเป็นการทำให้บ้านดูมีราศีขึ้นจริงๆ!”แม้ว่าปรพลจะเป็นคนที่กำลังจะกลายเป็นลูกเขยของบ้านเกตุทัตแต่ความเคารพของชัชพลที่มีต่อเขาจะไม่เปลี่ยนแปลงด้วยเหตุนี้เพราะการมีตัวตนอยู่ของบ้านไกลดอนไม่ใช่สิ่งที่บ้านเกตุทัตจะล่วงเกินได้จริงๆ

“ประธานชัชพลถ่อมตัวเกินไปแล้ว”ปรพลผงกศีรษะไปทางเขาไม่สนใจท่าทางจะจับมือกันของชัชพลหาที่นั่งแล้วนั่งลงอย่างไม่สนใจอะไร

มือของชัชพลค้างอยู่กับกลางอากาศอย่างเก้อเขินในใจรู้สึกตื่นตระหนกขึ้น

สวรสถือโอกาสจับมือของชัชพลมาแล้วดึงเขาไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับปรพล

เดิมทีนี่ก็คือบ้านเกตุทัตแต่ชัชพลกลับนั่งแล้วรู้สึกเหมือนถูกเข็มแทงแต่ปรพลกลับสบายๆไม่เหมือนกับมาเป็นแขกเลยสักนิด

ละล้าละลังไปมาชัชพลถึงเอ่ยปากขึ้นอย่างระมัดระวัง“ลูกสาวของฉันเพิ่มปัญหาให้ประธานปรพลแล้วยัง…”

เขายังไม่ทันพูดจบปรพลก็โบกมือตัดบท“ประธานชัชพลพูดเกินไปแล้วลูกสาวทั้งสองคนของคุณพิเศษมากคนหนึ่งใจกล้าสุดขีดอีกคน…”เขาพูดสายตาก็เลื่อนไปนรมนที่อยู่อีกด้านยิ้มเย็นเอ่ย“ฝีปากดีเยี่ยม”

ไม่ว่าจะพูดถึงจรินทร์หรือว่านรมนคำพูดของปรพลก็ไม่ใช่การชมโดยเฉพาะพูดถึงนรมนเผยให้เห็นว่าได้ยินที่เธอด่าจรินทร์ไปเมื่อกี้

นรมนก็ไม่ได้โง่ย่อมฟังออกอยู่แล้วเบะปากทำท่าจะร้องไห้กล่าวทันทีว่า“ปรพลคุณพูดอย่างนี้กับคนอื่นได้ยังไงกันคะ!”

ปรพลเห็นเธอแบบนี้รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาหน่อยๆจริงๆทำได้เพียงย้ายสายตาไปมองจรินทร์แทน

ระหว่างพี่น้องสองคนดูแทบจะไม่มีอะไรเหมือนกันเลยนรมนแต่งตัวสวยงามสีสันหลากหลายอยู่เสมอแต่งตัวเองออกมาให้เหมือนดอกไม้ดอกโบตั๋นที่มีสีสันสดใสเขาสงสัยว่าการแต่งหน้าหนาๆที่โรงแรมก่อนหน้านี้ของจรินทร์คงเรียนรู้มาจากนรมนพอมาอยู่บนหน้าเธอทำเอาเสียดายพื้นฐานใบหน้าที่ดีของเธอเลย

ชัชพลเห็นท่าทางเย็นชาของปรพลในใจก็“หนักอึ้ง”ขึ้นมาชั่วขณะพูดด้วยความลนลานว่า“ประธานปรพลเป็นเพราะลูกสาวผมไม่รู้เรื่องรู้ราวถึงได้ทำให้คุณขุ่นเคืองคุณจะจัดการกับเธอยังไงก็ได้แค่อย่าทำลายความสามัคคีระหว่างสองครอบครัวของเราเลย!”

“ประธานชัชพลพูดแบบนี้คงจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเย็นนี้แล้ว?”ปรพลถามด้วยความสนใจอย่างมาก

ประโยคคำถามนี้ทำเอาชัชพลไปไม่เป็นถึงแม้ว่าเขาจะเห็นรายงานในหนังสือพิมพ์แต่แท้ที่จริงแล้วเกิดเรื่องอะไรกันแน่นี่เขายังไม่ทันได้ถาม?

ปรพลไม่รอให้เขาเอ่ยอะไรออกมากล่าวอีกว่า“ถ้าประธานชัชพลยังรู้สึกว่าไม่ชัดเจนก็หาเวลากลับไปดูรายงานข่าวเย็นนี้ให้ดีๆอีกทีผมเชื่อว่าคุณจะได้คำตอบจากในนั้น”

“ปรพลคุณจะไปแล้วเหรอ?เรายังไม่ค่อยได้คุยอะไรกันเท่าไหร่เลย!”เห็นปรพลลุกขึ้นมานรมนกล่าวอย่างยั่วยวน

“มัวงงอะไรกันอยู่?ยังไม่รีบไปส่งประธานปรพลอีก”สวรสจ้องนรมนอย่างคาดหวัง

“ไม่ต้องหรอกผมคิดว่าพวกคุณยังต้องยุ่งกับการแก้ปัญหาเรื่องในครอบครัวอีก”ปรพลก็เป็นเหมือนแขกผู้บริสุทธิ์ที่ผ่านมาสะบัดแขนเสื้อทิ้งปัญหามากมายไว้ให้กับบ้านเกตุทัตแล้วก็จากไป

“จรินทร์!สรุปเรื่องนี้มันเป็นมายังไงกันแน่แกกล้าทำเรื่องหน้าไม่อายขนาดนี้ออกมาได้ยังไง?”รอกระทั่งทันทีที่ปรพลจากไปชัชพลก็โพล่งออกมาทันที

เสียงที่แผดออกมาอย่างกะทันหันทำเอาจรินทร์ตกใจจนร่างเล็กสั่นเทา

ทันใดนั้นเธอก็สรุปลงแล้วเอ่ยว่า“นั่นพ่อควรจะถามพี่สาวหน้าไม่อายของหนูแล้วล่ะค่ะเธอแย่งแฟนหนูหนูนอนกับคู่หมั้นเธอมันก็เป็นการแลกเปลี่ยนที่สมน้ำสมเนื้อกันดีนี่นา”

“เธออย่ามาพูดจาเหลวไหล!”สวรทชี้นิ้วไปที่จรินทร์“จรินทร์ฉันรู้ว่าเธอไม่พอใจฉันมาตลอดแต่เธอเป็นคนที่ทำผิดเธอกลับมาทำให้พี่สาวของเธอเสื่อมเสียแทนได้ยังไงกัน?”

จรินทร์ไม่โต้แย้งเพียงแค่มองดูชัชพลให้เขาตัดสินเอาเอง

“ที่เธอพูดมามันจริงไหม?”ชัชพลถามนรมน

นรมนหลบสายตา“หนูไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดเรื่องอะไรก็แค่ไม่อยากเห็นหนูได้ดีต้องการทำลายความสุขของหนู!”

“ปัง!”ชัชพลตบฝ่ามือลงบนโต๊ะกาแฟ“ฉันถามแกว่าที่เธอพูดมาจริงหรือไม่จริง?”

เห็นการแสดงออกของนรมนที่จริงในใจของเขามีคำตอบอยู่แล้วแต่เป็นเพราะนี่คือลูกสาวคนโตที่เขารักมากเขาก็แค่ไม่อยากจะเชื่อมันเท่านั้นเอง

ชัชพลต้องการจะถามหาความเป็นมาของเรื่องนี้ให้รู้เรื่องให้ได้สวรสทำอะไรไม่ได้แล้ว