บทที่ 184 วันที่สดใส

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดพร้อมไอเย็นพัดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง

แม้ข้างนอกจะหนาวเหน็บ แต่จรินทร์ยังคงขดตัวอยู่ในอ้อมกอดปรพล และก็มีบางอย่างทำลายความอบอุ่นของทั้งสอง

เสียงโทรศัพท์หัวเตียงดังขึ้น เป็นเสียงเตือนทำงานของปรพล เมื่อวานเขาคึกเกินไปจนลืมปิดนาฬิกาปลุก

บทที่ 185 รู้แล้วยังไม่ไสหัวไปอีก

ปรพลเตรียมอาหารเที่ยงตั้งโต๊ะเรียบร้อย จึงเรียก จรินทร์ลงมา

จรินทร์นอนเล่นสักพักก็ลุกขึ้นจะอาบน้ำ แต่พอขยับตัวจึงรู้สึกถึงความเจ็บปวดร้าว ยิ่งเจ็บก็ยิ่งรู้สึกอดสู

ปรพลที่รู้อยู่แล้วว่าไม่ได้ล็อกประตู ก็ไม่ได้เข้าไปทันที แต่กลับเคาะประตูเข้าไป เพราะเ

บทที่ 186 ต่อสู้ดิ้นรนด้วยกันกับฉัน

กันทรเหมือนกับกันยิกา หลังกลับบ้านมาก็ยังไม่หางานที่เหมาะสมที พ่อแม่ของเธอไม่อยู่บ้าน เธอไม่มีอะไรทำจนเบื่อ พอนึกถึงบุญก็โทรศัพท์หาพูดคุยกับเธอ

เดชทัตไม่ได้กลับบ้าน มองเคียร์ที่สูญเสียการเคลื่อนไหวไม่มีความรู้สึกเลยที่โรงพยาบาลทุกวัน ในใจของเธออิจฉามา