บทที่ 183 ยื้อไว้ได้ไม่นาน

ณ บาร์แห่งหนึ่ง แสงสียามค่ำคืนของบาร์ถูกแต่งแต้มสีสันของหลอดไฟหลากสี กันยิกาและกันทรนั่งดื่มต่อไปไม่หยุด

“กัน แกว่าทำไมคุณเดชถึงไม่ชอบฉันวะ? ฉันทำเพื่อเขาได้ทุกอย่าง ทำไมเขาถึงไม่ยอมให้แม้แต่โอกาส?” ฤทธิ์แอลกอฮอลล์เริ่มทำงาน สติกันทรก็เริ่มเลือนราง ความเศร้าในหัวใ

บทที่ 184 วันที่สดใส

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดพร้อมไอเย็นพัดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง

แม้ข้างนอกจะหนาวเหน็บ แต่จรินทร์ยังคงขดตัวอยู่ในอ้อมกอดปรพล และก็มีบางอย่างทำลายความอบอุ่นของทั้งสอง

เสียงโทรศัพท์หัวเตียงดังขึ้น เป็นเสียงเตือนทำงานของปรพล เมื่อวานเขาคึกเกินไปจนลืมปิดนาฬิกาปลุก

บทที่ 185 รู้แล้วยังไม่ไสหัวไปอีก

ปรพลเตรียมอาหารเที่ยงตั้งโต๊ะเรียบร้อย จึงเรียก จรินทร์ลงมา

จรินทร์นอนเล่นสักพักก็ลุกขึ้นจะอาบน้ำ แต่พอขยับตัวจึงรู้สึกถึงความเจ็บปวดร้าว ยิ่งเจ็บก็ยิ่งรู้สึกอดสู

ปรพลที่รู้อยู่แล้วว่าไม่ได้ล็อกประตู ก็ไม่ได้เข้าไปทันที แต่กลับเคาะประตูเข้าไป เพราะเ