บทที่ 182 อย่าเสียใจภายหลัง

กันยิกาก้าวขาออกจากบ้าน นฤวัตก็โทรบอกรเมศว่ากันยิการู้ผิดแล้วและรับปากว่าจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับปรพลอีก

รเมศกับนฤวัตเป็นเพื่อนกันมาหลายสิบปี ก่อนหน้านี้ที่ทะเลาะกันไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบ ก็ผ่านมาหลายวันรเมศก็ไม่ใช่คนมาคิดเล็กคิดน้อย ขอแค่กันยิกาหยุด ก็ไม่มีผลต่อมิ

บทที่ 183 ยื้อไว้ได้ไม่นาน

ณ บาร์แห่งหนึ่ง แสงสียามค่ำคืนของบาร์ถูกแต่งแต้มสีสันของหลอดไฟหลากสี กันยิกาและกันทรนั่งดื่มต่อไปไม่หยุด

“กัน แกว่าทำไมคุณเดชถึงไม่ชอบฉันวะ? ฉันทำเพื่อเขาได้ทุกอย่าง ทำไมเขาถึงไม่ยอมให้แม้แต่โอกาส?” ฤทธิ์แอลกอฮอลล์เริ่มทำงาน สติกันทรก็เริ่มเลือนราง ความเศร้าในหัวใ

บทที่ 184 วันที่สดใส

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดพร้อมไอเย็นพัดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง

แม้ข้างนอกจะหนาวเหน็บ แต่จรินทร์ยังคงขดตัวอยู่ในอ้อมกอดปรพล และก็มีบางอย่างทำลายความอบอุ่นของทั้งสอง

เสียงโทรศัพท์หัวเตียงดังขึ้น เป็นเสียงเตือนทำงานของปรพล เมื่อวานเขาคึกเกินไปจนลืมปิดนาฬิกาปลุก