บทที่ 7 เจ้าสำนัก

หลังจากเซียวลิ่วหลังมาถึงตัวอำเภอ ก็ถูกสหายร่วมสำนักลากตัวไปยังโรงหมอทันที

ด้านนอกโรงหมอมีแถวต่อยาวเรียงรายว ทุกคนล้วนแต่มาเพื่อรักษากับหมอเทวดาผู้หนึ่ง

ทั้งสองยืนต่อท้ายแถว

สหายเขย่งปลายเท้ามองไปข้างหน้า “ยังไม่ถือว่ามาช้านัก คงจะถึงพวกเรา”

“ค่ารถ ประเดี๋ยวคืนให้เจ้า” เซีย

บทที่ 8 สันโดษ

ถนนในหมู่บ้านสัญจรไม่สะดวกนัก โดยเฉพาะเส้นทางไปยังเรือนของเซียวลิ่วหลังและกู้เจียวนั้นเต็มไปด้วยหลุมบ่อมากมาย พาให้ล้อรถติดหล่มเอาได้ง่ายๆ

เกวียนจอดลงที่หน้าหมู่บ้าน

“ท่านพี่เซียว” สหายกระโดดลงมาจากรถก่อน พลางยื่นมือออกไปพยุงเซียวลิ่วหลังรถ

ทั้งยังหอบหิ้วห่อผ้าของเซียวลิ่วหลังด

บทที่ 9 ขายผ้าเอาหน้ารอด

พริบตาเดียววันสอบของเซียวลิ่วหลังก็มาถึง

กู้เจียวตื่นแต่เช้ามืด นวดแป้งและนึ่งหมั่นโถวเนื้อขาว พร้อมทั้งตุ๋นน้ำแกงเห็ดป่า

เห็ดป่านั้นเก็บมาจากบนเขา ครั้งแรกที่เก็บมานั้นถูกกินไปหมดแล้ว ส่วนเห็ดเหล่านี้เพิ่งเก็บมาใหม่เมื่อวาน ทั้งยังเหลืออีกไม่น้อย เธอตั้งใจว่าจะหาบไปขายท