บทที่ 6 ขายไก่

กู้เจียวโน้มตัวลง ใช้มือซ้ายเก็บไม้เท้าที่อยู่บนพื้นขึ้นมา พลางเดินมาหยุดอยู่

ตรงหน้าเซียวลิ่วหลังแล้วยื่นให้เขา

เซียวลิ่วหลังรับไม้เท้าไป ทว่าไม่พูดไม่จา ค้ำไม้เท้าแล้วหยัดตัวลุกขึ้น

เขาเดินไปหิ้วถังน้ำที่กลิ้งอยู่บนพื้น

“เจ้าไปสิ” กู้เจียวบอกกับกู้เสี่ยวซุ่น

“ได้เลย” กู้เส

บทที่ 7 เจ้าสำนัก

หลังจากเซียวลิ่วหลังมาถึงตัวอำเภอ ก็ถูกสหายร่วมสำนักลากตัวไปยังโรงหมอทันที

ด้านนอกโรงหมอมีแถวต่อยาวเรียงรายว ทุกคนล้วนแต่มาเพื่อรักษากับหมอเทวดาผู้หนึ่ง

ทั้งสองยืนต่อท้ายแถว

สหายเขย่งปลายเท้ามองไปข้างหน้า “ยังไม่ถือว่ามาช้านัก คงจะถึงพวกเรา”

“ค่ารถ ประเดี๋ยวคืนให้เจ้า” เซีย

บทที่ 8 สันโดษ

ถนนในหมู่บ้านสัญจรไม่สะดวกนัก โดยเฉพาะเส้นทางไปยังเรือนของเซียวลิ่วหลังและกู้เจียวนั้นเต็มไปด้วยหลุมบ่อมากมาย พาให้ล้อรถติดหล่มเอาได้ง่ายๆ

เกวียนจอดลงที่หน้าหมู่บ้าน

“ท่านพี่เซียว” สหายกระโดดลงมาจากรถก่อน พลางยื่นมือออกไปพยุงเซียวลิ่วหลังรถ

ทั้งยังหอบหิ้วห่อผ้าของเซียวลิ่วหลังด