บทที่ 68 พ่อลูก

ท่านโหวกู้มองกู้เจียวที่ปรากฏตัวขึ้น แล้วมองกู้เจียวจากไป โทสะในใจพลุ่งพล่านลุกโชนขึ้น

“เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เขาตวาด

เฮอะ เจ้าให้ข้าหยุดก็หยุด เจ้าเป็นอะไรกับข้าอย่างนั้นรึ

กู้เจียวเดินจากไปอย่างสง่าผ่าเผย ไร้ท่าทีสะทกสะท้านต่อฐานันดรและความเดือดดาลของเขาเลยแม้แต่น้อย

ท่านโห

บทที่ 69 โชคดี

เจ้าแบกมันได้เหตุใดเมื่อครู่ไม่บอกเล่า ทำท่าทางละล้าละลังเช่นนั้น หรือว่ากำลังตัดสินใจว่าจะใช้มือข้างไหนแบกอย่างนั้นรึ

ท่านโหวกู้รู้สึกว่าหากตัวเองตายไวตั้งแต่ยังหนุ่ม จะต้องทำให้นางหนูนี่โมโหจนตายแน่นอน

คิดไปถึงลูกสาวตนว่าน่ารักอ่อนโยนเพียงใด แล้วมาดูเด็กสาวนางนี้สิ ตั้งแต่ศีรษะจ

บทที่ 70 ถกเถียง

“นี่มันม้าข้า” ท่านโหวกู้เอ่ยอย่างเคร่งขรึม

กู้เจียวมองเขาด้วยสีหน้าสงสัย คล้ายกำลังพิจารณาอยู่ว่าประโยคนี้ของเขาจริงหรือเท็จ

ท่านโหวกู้ถูกสายตานางมองจนอกสั่นขวัญแขวน จู่ๆ ก็นึกเรื่องหมาป่าตัวนั้นขึ้นมาได้ จึงรีบเอ่ยขึ้นว่า “นั่นข้าไม่ได้โยนทิ้ง ข้าแค่ไม่ทันระวังเลยทำหายไปต่า