บทที่ 67 ต้มตุ๋น

ไม่ใช่ว่าป่วยเป็นโรคอะไรหรอกนะ

กู้เจียวอุ้มเสี่ยวจิ้งคงเข้าไปตรวจในห้อง แต่กลับไม่พบสิ่งใด

เป็นคนแล้วสองชาติ เคยเห็นคนกลัวเลือด เคยเห็นคนกลัวเข็ม แต่คนที่เป็นลมเพราะเห็นเนื้อ เกิดมานานขนาดนี้ก็เพิ่งเคยเห็ย

คนอื่นเองก็ไม่คาดคิดเช่นกัน พอได้ยินเจ้าเด็กนอนกรน ก็รู้ว่าเขาคงไม่เป็น

บทที่ 68 พ่อลูก

ท่านโหวกู้มองกู้เจียวที่ปรากฏตัวขึ้น แล้วมองกู้เจียวจากไป โทสะในใจพลุ่งพล่านลุกโชนขึ้น

“เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ!” เขาตวาด

เฮอะ เจ้าให้ข้าหยุดก็หยุด เจ้าเป็นอะไรกับข้าอย่างนั้นรึ

กู้เจียวเดินจากไปอย่างสง่าผ่าเผย ไร้ท่าทีสะทกสะท้านต่อฐานันดรและความเดือดดาลของเขาเลยแม้แต่น้อย

ท่านโห

บทที่ 69 โชคดี

เจ้าแบกมันได้เหตุใดเมื่อครู่ไม่บอกเล่า ทำท่าทางละล้าละลังเช่นนั้น หรือว่ากำลังตัดสินใจว่าจะใช้มือข้างไหนแบกอย่างนั้นรึ

ท่านโหวกู้รู้สึกว่าหากตัวเองตายไวตั้งแต่ยังหนุ่ม จะต้องทำให้นางหนูนี่โมโหจนตายแน่นอน

คิดไปถึงลูกสาวตนว่าน่ารักอ่อนโยนเพียงใด แล้วมาดูเด็กสาวนางนี้สิ ตั้งแต่ศีรษะจ