บทที่ 447

คาหนังคาเขา

ไท่จื่อเฟยสีหน้าพลันเปลี่ยน “เจ้าจะทำอะไรน่ะ”

หนิงอ๋องสายตาเป็นประกายโหดเหี้ยมพลางเอ่ย “เขารู้เรื่องของเราแล้ว หากเขาพูดเรื่องนี้ออกไป เจ้าย่อมรู้ผลของมันดี!”

ไท่จื่อเฟยย่อมรู้ดี...

นางไม่ได้แต่งเข้าราชวงศ์วันแรกเสียหน่อย กฎธรรมเนียมราชวงศ์นางท่องจนขึ้นใจ คุ้นหูจนละ

บทที่ 448

ความโกรธของฮ่องเต้

เรื่องบางเรื่องหากไม่เห็นกับตา ชั่วชีวิตก็คงไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นได้

ฮ่องเต้เคยตั้งความหวังกับหนิงอ๋องไว้เป็นอย่างมาก ทว่าเพียงวินาทีเดียวทุกอย่างก็พังทลายลง

ฝ่ามือนั้นถูกส่งออกไปอย่างสุดกำลัง ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยความอัปยศอดสูและความเกรี้ยวโกรธ แรงเสียจนมุมปากขอ

บทที่ 449

สืบหาความจริง

หนิงอ๋องไม่พูด ฮ่องเต้จึงจำต้องส่งคนไปยังตำหนักบูรพาเพื่อเรียกไท่จื่อมาเข้าเฝ้า

ไท่จื่อฟื้นขึ้นมาหลังจากกู้เจียวออกไปได้ไม่นาน เขาไม่ได้ร้องโอดครวญ แต่กลับเหม่อมองเพดานอย่างเลื่อนลอย

‘ใช่เจ้าหรือไม่ เจ้ากลับมาแล้วจริงๆ...เจ้ากลับมาหาข้าแล้วจริงๆ’

‘เหตุใดเจ้าถึงไม่