บทที่ 446

โทสะของไท่จื่อ

ไท่จื่อเฟยดวงหน้างามถอดสี!

เป็นแบบนี้ได้อย่างไร

ไม่ใช่เซียวลิ่วหลังหรอกรึ

ไม่สิ ต้องบอกว่าไม่ใช่อาเหิงหรอกรึ

กลายเป็นหนิงอ๋องไปได้อย่างไร!

ปฏิกิริยาแรกของเขาคือจ้องชายชู้บนเตียงเขม็ง ดวงตาไท่จื่ฉายแววเย็นชากว่าเดิม!

ลำคอไท่จื่อมีกลิ่นคาวเฝื่อนพลุ่งพล่านข

บทที่ 447

คาหนังคาเขา

ไท่จื่อเฟยสีหน้าพลันเปลี่ยน “เจ้าจะทำอะไรน่ะ”

หนิงอ๋องสายตาเป็นประกายโหดเหี้ยมพลางเอ่ย “เขารู้เรื่องของเราแล้ว หากเขาพูดเรื่องนี้ออกไป เจ้าย่อมรู้ผลของมันดี!”

ไท่จื่อเฟยย่อมรู้ดี...

นางไม่ได้แต่งเข้าราชวงศ์วันแรกเสียหน่อย กฎธรรมเนียมราชวงศ์นางท่องจนขึ้นใจ คุ้นหูจนละ

บทที่ 448

ความโกรธของฮ่องเต้

เรื่องบางเรื่องหากไม่เห็นกับตา ชั่วชีวิตก็คงไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นได้

ฮ่องเต้เคยตั้งความหวังกับหนิงอ๋องไว้เป็นอย่างมาก ทว่าเพียงวินาทีเดียวทุกอย่างก็พังทลายลง

ฝ่ามือนั้นถูกส่งออกไปอย่างสุดกำลัง ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยความอัปยศอดสูและความเกรี้ยวโกรธ แรงเสียจนมุมปากขอ