บทที่ 448

ความโกรธของฮ่องเต้

เรื่องบางเรื่องหากไม่เห็นกับตา ชั่วชีวิตก็คงไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นได้

ฮ่องเต้เคยตั้งความหวังกับหนิงอ๋องไว้เป็นอย่างมาก ทว่าเพียงวินาทีเดียวทุกอย่างก็พังทลายลง

ฝ่ามือนั้นถูกส่งออกไปอย่างสุดกำลัง ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยความอัปยศอดสูและความเกรี้ยวโกรธ แรงเสียจนมุมปากขอ

บทที่ 449

สืบหาความจริง

หนิงอ๋องไม่พูด ฮ่องเต้จึงจำต้องส่งคนไปยังตำหนักบูรพาเพื่อเรียกไท่จื่อมาเข้าเฝ้า

ไท่จื่อฟื้นขึ้นมาหลังจากกู้เจียวออกไปได้ไม่นาน เขาไม่ได้ร้องโอดครวญ แต่กลับเหม่อมองเพดานอย่างเลื่อนลอย

‘ใช่เจ้าหรือไม่ เจ้ากลับมาแล้วจริงๆ...เจ้ากลับมาหาข้าแล้วจริงๆ’

‘เหตุใดเจ้าถึงไม่

บทที่ 450

น้ำลดตอผุด

รุ่ยอ๋องเฟยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่วังบูรพา เหตุใดฮองเฮาถึงได้เรียกพบนาง

แถมยังเรียกนางไปพบที่ตำหนักบูรพา แต่ไม่ใช่ตำหนักคุนหนิงของฮองเฮา

แต่เผอิญว่ารุ่ยอ๋องเฟยนั้นไม่อยู่ที่จวน รุ่ยอ๋องเฟยเองก็ไม่ใช่คิดอันใดซับซ้อน จึงนั่งรถม้าที่ซูกงกงส่งมาไปยังตำหนักบูรพา

ยามรุ่ยอ