บทที่ 424

แพะ (2)

เวินหยางเห็นสีหน้าไท่จื่อค่อยๆ เย็นชาขึ้นเรื่อยๆ จึงตัวสั่นเทา จู่ๆ ก็ไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน นึกไม่ถึงว่าจะดิ้นหลุดจากการจับกุมของคนรับใช้ โผไปกอดขาไท่จื่อไว้ “ขะ ขะ ข้าเลอะเลือนไป ดื่มสุราไปนิดหน่อย...ปากจึงไม่มีหูรูด ไท่จื่อโปรดอภัยให้ข้าสักครั้ง ข้าไม่กล้าทำอีกแล้ว! ข้า

บทที่ 425

ตบหน้า (1)

บุรุษวัยกลางคนที่อยู่ด้านข้างร้องทัก “ว่าอย่างไรนะ ไท่จื่องั้นรึ เวินหยางเป็นพี่เขยของพระองค์นะ จะทรงทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรกัน”

ชายหนุ่มเค้นเสียงหัวเราะพลางโต้ “ท่านไม่รู้อะไร ไท่จื่อไม่ชอบขี้หน้าคนฝั่งนั้นอยู่แล้ว แทบจะตัดขาดกันเลยก็ว่าได้ ยังจำเหตุการณ์สะพานขาดตอนช่วงปีใหม่

บทที่ 425

ตบหน้า (2)

“หนิงอ๋องไปทำอะไรเจ้าไว้รึ” กู้เฉิงเฟิงรู้จักกู้เจียวดี นางไม่ใช่คนที่ขโมยของเพราะเรื่องเงินแน่ๆ

“รีบไปหาเร็วสิว่าเขาซ่อนทองไว้ที่ไหน” กู้เจียวเอ่ย

กู้เฉิงเฟิงนึกในใจ เปลี่ยนเรื่องเร็วขนาดนี้จะดีหรือ

หนิงอ๋องเป็นองค์ชายที่ร่ำรวย กู้เฉิงเฟิงใช้เวลาไม่นานก็เจอเข้ากับที