บทที่ 424

แพะ (1)

หนิงอ๋องโยนช้อนลงถ้วยเสียงดังเคร้ง ก่อนมองนางนิ่ง แววตาไม่อ่อนโยนเหมือนดังก่อน ทั้งหนักอึ้งและลุ่มลึก “เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่”

หนิงอ๋องเฟยเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตเหมือนเมล็ดซิ่งมองเขาไม่กะพริบ แย้มยิ้มเย้ยเล็กน้อย “ข้าไม่ได้คิดจะทำอะไร ข้าแค่อยากบอกฝ่าบาทว่าเรื่องพวกนั้นของฝ่าบาท

บทที่ 424

แพะ (2)

เวินหยางเห็นสีหน้าไท่จื่อค่อยๆ เย็นชาขึ้นเรื่อยๆ จึงตัวสั่นเทา จู่ๆ ก็ไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน นึกไม่ถึงว่าจะดิ้นหลุดจากการจับกุมของคนรับใช้ โผไปกอดขาไท่จื่อไว้ “ขะ ขะ ข้าเลอะเลือนไป ดื่มสุราไปนิดหน่อย...ปากจึงไม่มีหูรูด ไท่จื่อโปรดอภัยให้ข้าสักครั้ง ข้าไม่กล้าทำอีกแล้ว! ข้า

บทที่ 425

ตบหน้า (1)

บุรุษวัยกลางคนที่อยู่ด้านข้างร้องทัก “ว่าอย่างไรนะ ไท่จื่องั้นรึ เวินหยางเป็นพี่เขยของพระองค์นะ จะทรงทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรกัน”

ชายหนุ่มเค้นเสียงหัวเราะพลางโต้ “ท่านไม่รู้อะไร ไท่จื่อไม่ชอบขี้หน้าคนฝั่งนั้นอยู่แล้ว แทบจะตัดขาดกันเลยก็ว่าได้ ยังจำเหตุการณ์สะพานขาดตอนช่วงปีใหม่