บทที่ 421

เจียวเจียวคนหน้าเนื้อใจเสือ (1)

องค์หญิงซิ่นหยางไม่ได้บอกให้ทิ้ง แต่ก็ไม่ได้บอกให้ไม่ทิ้ง นางหันหลังเข้าไปในเรือนราวกับไม่ได้ใส่ใจ

อวี้จิ่นมองแผ่นหลังอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวของนางพลางครุ่นคิด สุดท้ายก็หอบกล่องอาหารเข้าไป

...

เมื่อเซียวลิ่วหลังกลับมาถึงตรอกปี้สุ่ย เสี่ยวจิ้งคงก็เพิ่

บทที่ 421

เจียวเจียวคนหน้าเนื้อใจเสือ (2)

“ไม่รู้จักพยุงไทเฮาเลยสักนิด” จวงกุ้ยเฟยมองกู้เจียวพลางพึมพำขึ้น แม้นางจะมองออกว่าร่างกายไทเฮาแข็งแรงดีมาก ไม่ต้องให้ใครช่วยพยุงก็ตาม

“ไทเฮา ตรงนี้แดดแรงนัก ไปนั่งในศาลาดีกว่านะเพคะ” จวงกุ้ยเฟยเอ่ย

จวงไทเฮาเอ่ยเสียงเรียบ “จะไปเจ้าก็ไปเอง ข้ามาเพื่อตา

บทที่ 422

พบความจริง (1)

ทุกคนล้วนเคยมีประสบการณ์ผ่านมันมาก่อน มีหรือจะฟังไม่ออกว่า ‘ไม่ค่อยสะดวก’ หมายความว่าอะไร

จวงกุ้ยเฟยเอ่ยเสียงพึมพำ “ล้มขนาดนั้นแล้วยัง...”

จวงไทเฮาปรายตาคมกริบไปมอง จวงกุ้ยเฟยปิดปากฉับ

กลางวันแสกๆ มาทำเรื่องเช่นนี้ค่อนข้างผิดระเบียบแบบแผน ทว่าไท่จื่อกับไท่จื่อเฟยไ