บทที่ 421

เจียวเจียวคนหน้าเนื้อใจเสือ (2)

“ไม่รู้จักพยุงไทเฮาเลยสักนิด” จวงกุ้ยเฟยมองกู้เจียวพลางพึมพำขึ้น แม้นางจะมองออกว่าร่างกายไทเฮาแข็งแรงดีมาก ไม่ต้องให้ใครช่วยพยุงก็ตาม

“ไทเฮา ตรงนี้แดดแรงนัก ไปนั่งในศาลาดีกว่านะเพคะ” จวงกุ้ยเฟยเอ่ย

จวงไทเฮาเอ่ยเสียงเรียบ “จะไปเจ้าก็ไปเอง ข้ามาเพื่อตา

บทที่ 422

พบความจริง (1)

ทุกคนล้วนเคยมีประสบการณ์ผ่านมันมาก่อน มีหรือจะฟังไม่ออกว่า ‘ไม่ค่อยสะดวก’ หมายความว่าอะไร

จวงกุ้ยเฟยเอ่ยเสียงพึมพำ “ล้มขนาดนั้นแล้วยัง...”

จวงไทเฮาปรายตาคมกริบไปมอง จวงกุ้ยเฟยปิดปากฉับ

กลางวันแสกๆ มาทำเรื่องเช่นนี้ค่อนข้างผิดระเบียบแบบแผน ทว่าไท่จื่อกับไท่จื่อเฟยไ

บทที่ 422

พบความจริง (2)

เมื่อกู้เจียวลอบเข้าตำหนักบูรพามา ไท่จื่อก็เพิ่งจะออกจากประตูไป

ยามนี้ฟากฟ้ายังไม่มืดสนิท หลบบนหลังคาไม่เหมาะเท่าใด เพราะจะถูกพบได้ง่าย กู้เจียวจึงถือโอกาสพลิกตัวเข้าคลังเล็กๆ ในตำหนักบรรทมของไท่จื่อเฟยจากประตูหลัง

นี่เป็นคลังส่วนตัวของไท่จื่อเฟย โดยมีผนังกั้นแยกจากห