บทที่ 535 เจียวเจียวใจดำ

“เปล่ารึ ฮึ”

เซียวเหิงเลิกคิ้ว ส่งเสียงค้อนรอดตามไรฟัน

ทว่าใครบางคนที่ถูกจับได้คาหนังคาเขากลับไม่สะทกสะท้าน ปลายนิ้วเย็นเยียบยังคงเลื้อยต่ำลงไปเรื่อยๆ

ท่าทางฮึดฮัดของเซียวเหิงพานทำให้นางหัวเราะ

ผู้ใดหน้าหนาที่สุดบนโลกหล้านี้หรือ คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเด็กสาวผู้นี้

บทที่ 536 ปกป้องนาง

โรงหมอไม่มีผู้ป่วยที่ต้องนอนค้างคอยเฝ้าดูอาการ เว้นเสียแต่ม่อเชียนเสวี่ย

หมอประจำเวรและคนงานต่างก็หลับใหล ม่อเชียนเสวี่ยเองก็เช่นกัน ทั่วทั้งโรงหมอเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวพัดผ่าน

ทว่าเสียงลมนั้นบังเอิญกลบเสียงความเคลื่อนไหวของเหล่าคนชุดดำได้อย่างพอดิบพอดี แต่แน่นอนว่า

บทที่ 537 เสี่ยวเป่า

ตอนแรกกู้เจียวคิดว่ามีพวกชุดดำคนเดียวเสียอีก ใครจะไปนึกกันว่าจะมีที่ซ่อนตัวในมุมมืดอีกสองคน

ม่อเชียนเสวี่ยบาดเจ็บเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว การออกแรงโจมตีแทบจะสูบพลังของนางไปจนหมด วินาทีที่ชายชุดดำทั้งสามทะยานตัวลงมา นางจึงไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไป เลือดแดงกระอักออกมาจากปาก สองตาดับมื