บทที่ 400

ความจริงเปิดเผย

แม้ที่นี่จะเป็นถนนหลวงเส้นเดียวกับที่ศาลาพักม้าตั้งอยู่ แต่ก็ห่างจากศาลาพักม้าถึงสองลี้

เซียวลิ่วหลังมาพร้อมกับฮ่องเต้ ทั้งสองรอฟังความเคลื่อนไหวของจวงไทเฮาและจิ้งไท่เฟยอยู่ที่ศาลาพักม้าก่อนจะแยกย้ายกันทำภารกิจ

ขณะที่เซียวลิ่วหลังหาตัวกู้เจียวพบแล้วนั้น ฮ่องเต้เองก็พบ

บทที่ 401

จุดจบ

“เป็นไปไม่ได้ เจ้ามีสิทธิ์อะไร จวงจิ่นเซ่อเจ้ามีสิทธิ์อะไร...”

ไล่หลังคือเสียงร้องโหยหวนของจิ้งไท่เฟย ตามมาด้วยเสียงโต๊ะเก้าอี้ล้มโครมคราม เพราะมีองครักษ์หลงอิ่งอยู่ข้างใน จวงไทเฮาจึงไม่กลัวว่าจิ้งไท่เฟยจะพรวดพราดออกมา

จวงไทเฮาเดินกลับไปยังห้องของตัวเองโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับไ

บทที่ 402

องครักษ์หลงอิ่ง

ภารกิจที่ถังเย่ว์ซานและท่านเหล่าโหวต้องเดินทางไปยังชายแดนพร้อมกันได้ถูกกำหนดขึ้น

ทั้งสองล้วนแต่เป็นทหารของจวงไทเฮา แต่คนหนึ่งเป็นคนสนิทของฮ่องเต้ ต่างฝ่ายต่างไม่ถูกกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ทว่าตั้งแต่ถูกจวงไทเฮาปั่นหัว ความแค้นเคืองของถังเย่ว์ซานก็ค่อยๆ ถูกมือที่สามที่ชุบมื