บทที่ 391

เรื่องราวที่พบพาน (1)

หลังจากกลับมาถึงตรอกปี้สุ่ยแล้ว กู้เจียวก็ไปหาแจกันมาใส่ดอกไห่ถังแล้ววางไว้ริมหน้าต่างของตัวเอง

ดอกไห่ถังไม่ได้มีกลิ่นพิเศษอะไร แต่กลิ่นจากปลายนิ้วของเขายังคงอยู่ นางดมดูแล้วจึงรู้สึกหอม

เมื่อเซียวลิ่วหลังมายังหน้าประตูห้องตะวันออกก็เห็นกู้เจียวฟุบอยู่ริมหน้าต่า

บทที่ 391

เรื่องราวที่พบพาน (2)

ไท่จื่อผู้นี้แตกต่างจากตอนที่เขาใช้ตัวตนของไท่จื่อมาทำราชกิจในหมู่ชาวบ้านนัก ต่อหน้าปวงชนเขาห่วงภาพลักษณ์ของตัวเองมาก ไม่วางมาดพร่ำเพรื่อ ทว่ายามนี้ปิดบังตัวตนไว้อยู่ จึงไม่ต้องปิดบังธาตุแท้จริงๆ ของตัวเองอีก

กู้เจียวหยักยกมุมปากนิ่งๆ นางหยิบดินสอถ่านออกมาเขียนลงส

บทที่ 392

ออกโรงเอง

“ทารกหญิงอย่างนั้นรึ” ความคิดที่แวบเข้ามาในหัวขอองกู้เจียวก็คือองค์หญิงหนิงอันของจิ้งไท่เฟย แต่ครั้งนี้นางเองก็เดาไม่ถูกว่าเด็กคนนั้นจะใช่ลูกของท่านย่าหรือไม่ ในเมื่อองค์หญิงหนิงอันมีพระชนมายุน้อยกว่าฝ่าบาทเพียงไม่กี่พรรษาเท่านั้น

ครั้งนี้ กลายเป็นฝ่ายฉินกงกงที่เอ่ยถึงองค์หญ