บทที่ 389

เจ้าข้าวเจ้าของ (2)

ฮ่องเต้ลูบจมูกไปมาอย่างโมโห พร้อมกับเอ่ยต่อ “พรุ่งนี้เข้าประชุมเช้าด้วยกันสิ”

เว่ยกงกงทนดูต่อไม่ได้อีกแล้ว

ไปขอบะหมี่เป็ดที่ตำหนักเหรินโซ่วมากินชามหนึ่งแล้ว ฮ่องเต้จึงสีพระพักตร์แจ่มใสขึ้น “เรารู้สึกว่าคืนนี้เรายังอ่านฎีกาได้อีกเป็นตั้งทั้งคืนเลย!”

ผลปรากฏว่ากลั

บทที่ 390

ผยอง

เซียวลิ่วหลังไม่สนใจอันจวิ้นอ๋องที่หน้าเขียวคล้ำ เขาหันหลังเดินเข้าสำนักฮั่นหลินไปเลย

เขาลาหยุดมาสองวันแล้ว บนโต๊ะมีงานกองพะเนินเพิ่มขึ้นมา เขาพลิกดู ไม่นับว่ามากมายอะไร น่าจะทำเสร็จได้ในช่วงเช้านี้

ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปเขาต้องกลับไปสอนไท่จื่อต่อ และต้องออกโจทย์ให้ไท่จื่อ แต่ก็ไม่ได

บทที่ 391

เรื่องราวที่พบพาน (1)

หลังจากกลับมาถึงตรอกปี้สุ่ยแล้ว กู้เจียวก็ไปหาแจกันมาใส่ดอกไห่ถังแล้ววางไว้ริมหน้าต่างของตัวเอง

ดอกไห่ถังไม่ได้มีกลิ่นพิเศษอะไร แต่กลิ่นจากปลายนิ้วของเขายังคงอยู่ นางดมดูแล้วจึงรู้สึกหอม

เมื่อเซียวลิ่วหลังมายังหน้าประตูห้องตะวันออกก็เห็นกู้เจียวฟุบอยู่ริมหน้าต่า