บทที่ 486 อสูรเจียวเจียว

ด้วยความที่ลานบริเวณนี้อยู่ไกล มักจะไม่มีใครผ่านมา และตราบใดที่ไม่มีการเคลื่อนไหวมากนักในห้องเก็บสุรา พวกทหารตรวจตราจะไม่มายุ่มย่ามที่นี่อยู่แล้ว

แต่คราวนี้กลับมีคนเดินเข้ามาใกล้ห้องเก็บสุรา

ฟังจากเสียงฝีเท้าเสียดสีกับชุดเกราะ เหมือนจะเป็นทหารวัยกลางคนสองคน

ตามหลัก

บทที่ 487 ฆ่าล้างบาง (3)

“ข้าไม่ได้เสียสติ” กู้เจียวเอ่ย

กู้เจียวไม่ได้คลุ้มคลั่งไปเสียทุกครั้ง มิฉะนั้นป่านนี้คงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้จนถึงตอนนี้แน่นอน และกู้เจียวเองก็ไม่รู้ว่าเวลาที่ตัวเองสูญเสียการควบคุมนั้นจะมีสภาพออกมาเป็นอย่างไร แต่องค์หญิงซิ่นหยางเคยบอกไว้ว่าจิตสังหารของนางนั้นมีความรุน

บทที่ 488 หน้าเนื้อใจเสือ

กู้เจียวเองก็คาดไม่ถึงว่าจะได้มาพบเจอกับถังเย่ว์ซานที่หายตัวไปนานนับหลายวันที่นี่

แปลว่ากระท่อมหลังนั้นเป็นของเขาอย่างนั้นรึ ที่ทหารพวกนั้นตามตัวเขาไม่พบ เพราะเขาหนีหลบอยู่ในป่าสินะ

ในหัวกู้เจียวเต็มไปด้วยคำถามแค่ในระยะชั่วพริบตาเดียว รวมถึงข้อสงสัยที่ว่าถังเย่ว์ซานจ