บทที่ 485 ปู่หลานพบพาน

กู้เฉิงเฟิงได้แต่สงสัยว่าพวกทหารแคว้นเฉินกับทหารราชวงศ์ก่อนคงตากฝนเยอะเกินจนน้ำเข้าสมอง ถึงได้จับท่านปู่ของเขามาขังไว้ในที่แบบนี้!

มาไม้ไหนเนี่ย!

กู้เจียวอยากเข้าไปข้างใน

แต่ถูกกู้เฉิงเฟิงห้ามไว้ “ช้าก่อน ข้าขอเข้าไปก่อน”

หลังจากที่กู้เฉิงเฟิงเคยเกือบโดนหลอก ก็เลย

บทที่ 486 อสูรเจียวเจียว

ด้วยความที่ลานบริเวณนี้อยู่ไกล มักจะไม่มีใครผ่านมา และตราบใดที่ไม่มีการเคลื่อนไหวมากนักในห้องเก็บสุรา พวกทหารตรวจตราจะไม่มายุ่มย่ามที่นี่อยู่แล้ว

แต่คราวนี้กลับมีคนเดินเข้ามาใกล้ห้องเก็บสุรา

ฟังจากเสียงฝีเท้าเสียดสีกับชุดเกราะ เหมือนจะเป็นทหารวัยกลางคนสองคน

ตามหลัก

บทที่ 487 ฆ่าล้างบาง (3)

“ข้าไม่ได้เสียสติ” กู้เจียวเอ่ย

กู้เจียวไม่ได้คลุ้มคลั่งไปเสียทุกครั้ง มิฉะนั้นป่านนี้คงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้จนถึงตอนนี้แน่นอน และกู้เจียวเองก็ไม่รู้ว่าเวลาที่ตัวเองสูญเสียการควบคุมนั้นจะมีสภาพออกมาเป็นอย่างไร แต่องค์หญิงซิ่นหยางเคยบอกไว้ว่าจิตสังหารของนางนั้นมีความรุน