บทที่ 347

แม่ลูกรวมใจ (2)

กู้เจียวมองนิ้วทั้งห้าของตัวเอง จากนั้นหันไปทางท่านย่าพร้อมกับดวงตาเป็นประกาย “ก็จริงน่ะสิ! แต่ว่า ท่านย่าไม่เต็มใจไม่ใช่หรือ”

จวงไทเฮาบ่นอุบอิบในใจ พลางนึก ตนเป็นถึงไทเฮา จะมายอมกับแค่ผลไม้อบแห้งได้อย่างไรกัน!

“นับแต่วันนี้เป็นต้นไปนะ” จวงไทเฮาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

บทที่ 348

ความจริง (1)

ขณะเดียวกันนั้น จวงกุ้ยเฟยก็มาถึงตำหนักเหรินโซ่วเพื่อถามไทเฮาต่อหน้า

นางถามด้วยใบหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง “ท่านอา เรื่องนี้เป็นฝีมือของท่านใช่หรือไม่ ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านอานั้นมีฝีมือ ต้องหลอกฝ่าบาทได้สำเร็จแน่นอน! แผนการนี้ของท่านอาเรียกได้ว่าแยบยลนัก! จิ้งไท่เฟยคิดว่าย้ายกล

บทที่ 348

ความจริง (2)

เว่ยกงกงได้ยินเสียงโครมคราม แม้แต่รองเท้ายังไม่ทันได้ใส่ก็ถึงตะเกียงน้ำมันวิ่งเข้าไปแล้วร้องถาม “ฝ่าบาท!”

เขาเห็นฮ่องเต้ใบหน้าขาวซีด เหงื่อเย็นผุดซึมไปทั่วร่าง แม้แต่ตัวเขาก็อดตกใจไม่ได้ “ฝ่าบาทฝันร้ายอีกแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เรา...เรา...” ฮ่องเต้กุมอก ร่างกายสั่นเทาอย่างค