บทที่ 466 ประหลาดใจ

ท้ายที่สุด องค์หญิงซิ่นหยางก็เดินไปขึ้นรถม้าสุดหรูหราของเขา

เซวียนผิงโหวเดินขึ้นรถม้าตาม พลางโยนแส้ให้ฉางจิ่ง “ขับดีๆ ล่ะ องค์หญิงไม่ชอบให้รถโคลงเคลง”

“ขอรับ” ฉางจิ่งรับแส้มาเสร็จ พอฟาดลงไปครั้งแรก รถม้าก็เกิดสั่นสะเทือนอย่างแรง!

เซวียนผิงโหว “...”

คู่สามีภรรยานั่งใน

บทที่ 467 ความจริงถูกเปิดเผย (2)

ในความเป็นจริง เซวียนผิงโหวไม่ได้พาบ่าวหญิงคนนั้นมาที่นี่ แต่เป็นบ่าวหญิงที่มาด้วยตัวเอง

องค์หญิงยังจำประโยคแรกที่นางคนนั้นพูดกับตัวเองได้อย่างชัดเจน ‘ได้ยินมาว่าท่านเป็นองค์หญิง ขอข้าพำนักที่จวนของท่านได้ไหม’

นางเป็นสตรีที่มีกลิ่นอายความดิบเถื่อนชวนให้นึกถึงม

บทที่ 468 เทพเสี่ยวชี

เซวียนผิงโหวขึ้นนั่งบนรถม้าอีกคัน สารถีก็ถามเขาว่าไปไหน ทว่าเขากลับไม่ตอบ

เขารู้สึกแย่เหลือเกิน ที่ลงจากรถม้ามาทั้งอย่างนั้นเป็นเพราะเขาไม่ต้องการจะเปิดเผยความรู้สึกของตัวเองต่อหน้าองค์หญิงซิ่นหยาง

เขาเป็นผู้ชาย ต่อให้เดือดดาลเพียงใดก็ต้องอดทนไว้ จะมาลงที่สตรีมิได้เด็ดขา