บทที่ 348

ความจริง (1)

ขณะเดียวกันนั้น จวงกุ้ยเฟยก็มาถึงตำหนักเหรินโซ่วเพื่อถามไทเฮาต่อหน้า

นางถามด้วยใบหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง “ท่านอา เรื่องนี้เป็นฝีมือของท่านใช่หรือไม่ ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านอานั้นมีฝีมือ ต้องหลอกฝ่าบาทได้สำเร็จแน่นอน! แผนการนี้ของท่านอาเรียกได้ว่าแยบยลนัก! จิ้งไท่เฟยคิดว่าย้ายกล

บทที่ 348

ความจริง (2)

เว่ยกงกงได้ยินเสียงโครมคราม แม้แต่รองเท้ายังไม่ทันได้ใส่ก็ถึงตะเกียงน้ำมันวิ่งเข้าไปแล้วร้องถาม “ฝ่าบาท!”

เขาเห็นฮ่องเต้ใบหน้าขาวซีด เหงื่อเย็นผุดซึมไปทั่วร่าง แม้แต่ตัวเขาก็อดตกใจไม่ได้ “ฝ่าบาทฝันร้ายอีกแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เรา...เรา...” ฮ่องเต้กุมอก ร่างกายสั่นเทาอย่างค

บทที่ 349

ไม่ทันรู้ตัว

“ก็นอนหลับดีไม่ใช่หรือ” กู้เจียวเลิกคิ้วถาม

เว่ยกงกงอ้าปากพะงาบ ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังไม่เอ่ยสักคำ

เสียงหัวเราะของท่านป้าหลิวและลูกสะใภ้ของยายเฒ่าโจวดังมาจากโถงใหญ่เป็นระยะ ทั้งยังมีเสียงเล่นซนจากเด็กๆ ของบ้านนางและเสี่ยวจิ้งคงจากลานบ้าน

หากเป็นไม่กี่วันก่อน เพียงแค่เสียง