ตอน 464
ข้ามีสามีคือสมุหนายกใหญ่
บทที่ 346
ล่องูออกจากถ้ำ
ฟ้าในเดือนเจ็ดมืดเร็วกว่าช่วงเดือนหกอย่างเห็นได้ชัด
พอฮ่องเต้เดินออกมาจากห้องทรงอักษรก็พบว่าเหลือแค่แสงรำไรสุดท้ายบนท้องฟ้า พอพระองค์เดินไปถึงที่ตำหนักฮว๋าชิง ก็พบว่าฟ้าได้มืดสนิทเป็นที่เรียบร้อย
แสงของดวงดาวเริ่มส่องสว่าง
ฮ่องเต้เดินเข้าไปในตำหนักฮว๋าชิง เหล่าขันทีแ
ตอน 465
บทที่ 347
แม่ลูกรวมใจ (1)
“ไม่เอา!”
“ไม่ฟัง!”
“ไม่ได้!”
“ข้ามศพข้าไปก่อนเถอะ!”
ณ ตำหนักเหรินโซ่ว กู้เจียวที่เพิ่งจะเสนอความคิดอะไรบางอย่างให้ฟังกลับถูกจวงไทเฮาปฏิเสธรัว จนกู้เจียวแทบจะหาจังหวะแย้งไม่ได้เลย
อย่างมากกู้เจียวก็ทำได้แค่ร้องอุทานเสียงประหลาดออกมา
เพราะตั้งแต่รู้จักท่านย่ามา
ตอน 466
บทที่ 347
แม่ลูกรวมใจ (2)
กู้เจียวมองนิ้วทั้งห้าของตัวเอง จากนั้นหันไปทางท่านย่าพร้อมกับดวงตาเป็นประกาย “ก็จริงน่ะสิ! แต่ว่า ท่านย่าไม่เต็มใจไม่ใช่หรือ”
จวงไทเฮาบ่นอุบอิบในใจ พลางนึก ตนเป็นถึงไทเฮา จะมายอมกับแค่ผลไม้อบแห้งได้อย่างไรกัน!
“นับแต่วันนี้เป็นต้นไปนะ” จวงไทเฮาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา