บทที่ 462 ปมในใจถูกคลาย (2)

องค์หญิงซิ่นหยางอยู่ที่เรือนจนถึงดึก ก่อนเสด็จกลับ เซียวเหิงเดินออกมาส่งนางที่หน้าประตู

วันนี้นางได้พูดทุกอย่างที่ควรพูดแล้ว และในส่วนที่ยังไม่ได้บอกออกไป สำหรับเซียวเหิงแล้วคงเดาความในใจนางได้ไม่ยากนัก กระนั้น นางก็ยังเป็นกังวลเล็กน้อย

ก่อนจะขึ้นรถม้า องค์หญิงมองเ

บทที่ 463 ด้านมืดของเซียวเหิง

สิ้นเสียงอวี้หย่าร์ เซียวเหิงเป็นอันต้องก้มดูขาของตัวเอง

เขาเข้าใจแล้วว่าเหตุใดชุดเครื่องแบบของเขาถึงได้แปลกไป เพราะเขาไม่มีไม้เท้า ไม่ได้เดินกะเผลก เขา...เดินราวกับคนปกติ

“ขาของท่านดีขึ้นแล้ว! ขาของท่านดีขึ้นแล้ว!” อวี้หย่าร์ดีใจจนเผลอพูดซ้ำๆ ถ้าไม่ติดว่าคนอื่นย

บทที่ 464 เลื่อนตำแหน่ง

พอเซียวเหิงถึงสำนักฮั่นหลิน หนิงจื้อหย่วนก็มารอเขาที่ห้องทำงานแต่เช้า

พอเห็นเขาเดินเข้ามา ก็รีบลุกขึ้นยืนแล้วพุ่งตัวไปคว้าแขนทั้งสองข้างแล้วยิงคำถามใส่รัวๆ “เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม ข้าได้ยินมาว่าเจ้าถูกโจรจับตัวไป! เหตุใดถึงได้กล้าทำเรื่องชั่วๆ กันได้ลงคอ?!”

เรื่องที่หนิ