บทที่ 461 จำกันได้

ภายในห้องแห่งนี้ ความเศร้าโศกของสองแม่ลูกเอ่อล้นราวกับสายน้ำที่ไหลย้อนกลับ ขณะที่นอกห้องนั้นบรรยากาศกลับตรงกันข้าม สมาชิกในเรือนต่างแย่งกันแอบฟังอยู่ที่มุมกำแพงประหนึ่งว่าจะยัดหูตาของตัวเองเข้าไปในนั้นให้ได้

ด้วยความที่จิ้งคงตัวเล็กสุด ตำแหน่งของเขาคืออยู่ด้านล่างสุด

ขยับขี

บทที่ 462 ปมในใจถูกคลาย (2)

องค์หญิงซิ่นหยางอยู่ที่เรือนจนถึงดึก ก่อนเสด็จกลับ เซียวเหิงเดินออกมาส่งนางที่หน้าประตู

วันนี้นางได้พูดทุกอย่างที่ควรพูดแล้ว และในส่วนที่ยังไม่ได้บอกออกไป สำหรับเซียวเหิงแล้วคงเดาความในใจนางได้ไม่ยากนัก กระนั้น นางก็ยังเป็นกังวลเล็กน้อย

ก่อนจะขึ้นรถม้า องค์หญิงมองเ

บทที่ 463 ด้านมืดของเซียวเหิง

สิ้นเสียงอวี้หย่าร์ เซียวเหิงเป็นอันต้องก้มดูขาของตัวเอง

เขาเข้าใจแล้วว่าเหตุใดชุดเครื่องแบบของเขาถึงได้แปลกไป เพราะเขาไม่มีไม้เท้า ไม่ได้เดินกะเผลก เขา...เดินราวกับคนปกติ

“ขาของท่านดีขึ้นแล้ว! ขาของท่านดีขึ้นแล้ว!” อวี้หย่าร์ดีใจจนเผลอพูดซ้ำๆ ถ้าไม่ติดว่าคนอื่นย