บทที่ 460 สารภาพ

เซียวลิ่วหลังนิ่งไป ไม่แน่ใจเป็นเพราะตัวเขาเองไม่ต้องการตอบ หรือไม่เต็มใจที่จะตอบ

องค์หญิงซิ่นหยางเอ่ยกับเขา “ไม่เป็นไร เช่นนั้นข้าขอพูดก่อน”

เซียวลิ่วหลังแค่นเสียงหัวเราะ “พูดอะไรรึ ท่านจะพูดว่าท่านไม่อยากเจอข้า ไม่อยากเห็นหน้าข้า หรือแม้แต่ไม่อยากจะให้ข้าอยู่ที่เมืองหลวงแห่

บทที่ 461 จำกันได้

ภายในห้องแห่งนี้ ความเศร้าโศกของสองแม่ลูกเอ่อล้นราวกับสายน้ำที่ไหลย้อนกลับ ขณะที่นอกห้องนั้นบรรยากาศกลับตรงกันข้าม สมาชิกในเรือนต่างแย่งกันแอบฟังอยู่ที่มุมกำแพงประหนึ่งว่าจะยัดหูตาของตัวเองเข้าไปในนั้นให้ได้

ด้วยความที่จิ้งคงตัวเล็กสุด ตำแหน่งของเขาคืออยู่ด้านล่างสุด

ขยับขี

บทที่ 462 ปมในใจถูกคลาย (2)

องค์หญิงซิ่นหยางอยู่ที่เรือนจนถึงดึก ก่อนเสด็จกลับ เซียวเหิงเดินออกมาส่งนางที่หน้าประตู

วันนี้นางได้พูดทุกอย่างที่ควรพูดแล้ว และในส่วนที่ยังไม่ได้บอกออกไป สำหรับเซียวเหิงแล้วคงเดาความในใจนางได้ไม่ยากนัก กระนั้น นางก็ยังเป็นกังวลเล็กน้อย

ก่อนจะขึ้นรถม้า องค์หญิงมองเ