บทที่ 330

ลูกดิ้น (1)

กู้เจียวใช้ใบหน้าเป็นบัตรผ่านแทนป้ายผ่านประตูเข้าตำหนักเหรินโซ่วเสียด้วยซ้ำ ยอดฝีมือของตำหนักเหรินโซ่วและข้าหลวงในตำหนักล้วนแต่รู้จักนาง รู้ว่านางคือแก้วตาดวงใจของจวงไทเฮา ไม่มีใครกล้าขัดขวางนาง

ต่อให้จวงไทเฮาจะรับสั่งแล้วว่าบ่ายนี้จะไม่พบผู้ใดทั้งสิ้น

ทว่าจวงกุ้ยเฟยไม่ใช

บทที่ 330

ลูกดิ้น (2)

น้ำเสียงอ่อนแรงดังขึ้นเหนือศีรษะของฉินกงกง ฉินกงกงเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นใบหน้าดวงน้อยของกู้เจียวที่ดำมะเมี่ยมเพราะแรงระเบิด ผมเผ้ายุ่งเหยิง ท่อนแขนท่อนขาห้อยตกลงมา ราวกับตุ๊กตาไร้วิญญาณที่ถูกแขวนอยู่บนกิ่งไม้สูง

ริมฝีปากน้อยของกู้เจียวเผยออ้า พ่นเขม่าควันดำออกมา

ฉินกงกง “.

บทที่ 331

มองออก (1)

ยามค่ำคืน กู้เจียวนั่งอยู่ในห้อง จดบันทึกระดับพลังและข้อเสียของอาวุธลับแต่ละประเภทที่ทำจากดินปืน ไม่ทันรู้ตัวท้องฟ้าก็มืดเสียแล้ว

ก๊อกก๊อกก๊อก

จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูเบาๆ ลอยมา กู้เจียวนวดคลึงลำคอที่เมื่อยล้า เหลียวไปมองประตูห้องที่แง้มไว้ “ประตูเปิดอยู่ เข้ามาเถิด”

เซีย