บทที่ 433 จิ้งคง

หลงอีทายาให้เซียวลิ่วหลังเหมือนแต่ก่อน ยาอันแรกไม่หายก็เปลี่ยนยาใหม่ ลองทาจนยาตัวสุดท้าย หลงอีก็เริ่มร้อนรน มือไม้พันกันยุ่งเหยิงไปหมด

ราวกับเขารับรู้ได้ว่าขาของเซียวลิวหลังไม่มีวันหายดี

องครักษ์หลงอิ่งร้องไห้ไม่เป็น

ทั้งยังไร้ความรู้สึก

แต่วินาทีนี้ กู้เจียวที่ยืนอยู่นอกประ

บทที่ 434 ในที่สุดก็ได้เจอกัน

“โยมรึ เจ้าเป็นเณรอย่างนั้นหรือ” องค์หญิงซิ่นหยางมองจิ้งคงด้วยแววตาสงสัย

“อื้อ...เมื่อก่อนน่ะใช่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว!” จิ้งคงเอ่ยตอบพลางส่ายหัว

“เช่นนั้นก็ไม่ต้องเรียกว่าโยมแล้วสิ” องค์หญิงเอ่ยทัก

จิ้งคง “อ้อ”

สีหน้าที่แสดงออกอย่างคุ้นเคยทำให้องค์หญิงถึงกับนิ่งอ

บทที่ 435 ตัวตน

องค์หญิงซิ่นหยางไม่ได้ยื่นมันให้เขาโดยตรง แต่หันไปทางเตาแล้ววางมันไว้บนนั้น

เซียวลิ่วหลังไม่รู้ว่านางจะตื่นเร็วขนาดนั้น ซ้ำยังตรงมาที่ห้องครัวเลย แม้แต่ตัวองค์หญิงเองก็ไม่รู้ว่าจะมาโผล่ที่นี่เช่นกัน

แล้วทั้งสองก็ได้เจอกัน

ไม่ใช่แค่แผ่นหลัง ไม่ใช่แค่เงา และไม่ใช่ใบหน้าที่หลับใหล