บทที่ 432 หลงอี (2)

ไท่จื่อเฟยพลันนึกถึงเสื้อผ้าบุรุษที่อวี้จิ่นนำออกมาตากแดด บวกกับห้องนอนที่ปิดสนิทขององค์หญิงซิ่นหยาง

หรือว่า...องค์หญิงซิ่นหยางช่วยชีวิตเซียวลิ่วหลังกลับมา

หากเป็นเช่นนั้นก็อธิบายได้ไม่ยากว่าเพราะเหตุใดหนิงอ๋องกับไท่จื่อพลิกเมืองหลวงตามหาแล้วก็ยังไม่พบร่องรอยของเซียวลิ่วหลัง

บทที่ 433 จิ้งคง

หลงอีทายาให้เซียวลิ่วหลังเหมือนแต่ก่อน ยาอันแรกไม่หายก็เปลี่ยนยาใหม่ ลองทาจนยาตัวสุดท้าย หลงอีก็เริ่มร้อนรน มือไม้พันกันยุ่งเหยิงไปหมด

ราวกับเขารับรู้ได้ว่าขาของเซียวลิวหลังไม่มีวันหายดี

องครักษ์หลงอิ่งร้องไห้ไม่เป็น

ทั้งยังไร้ความรู้สึก

แต่วินาทีนี้ กู้เจียวที่ยืนอยู่นอกประ

บทที่ 434 ในที่สุดก็ได้เจอกัน

“โยมรึ เจ้าเป็นเณรอย่างนั้นหรือ” องค์หญิงซิ่นหยางมองจิ้งคงด้วยแววตาสงสัย

“อื้อ...เมื่อก่อนน่ะใช่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว!” จิ้งคงเอ่ยตอบพลางส่ายหัว

“เช่นนั้นก็ไม่ต้องเรียกว่าโยมแล้วสิ” องค์หญิงเอ่ยทัก

จิ้งคง “อ้อ”

สีหน้าที่แสดงออกอย่างคุ้นเคยทำให้องค์หญิงถึงกับนิ่งอ