ตอน 431
ข้ามีสามีคือสมุหนายกใหญ่
บทที่ 431 ค้นพบ
ไท่จื่อเฟยหลับตาลง
เซียวลิ่วหลังอาจจะไม่ใช่เซียวเหิงจริงๆ ก็ได้
เซียวลิ่วหลังอาจจะไม่ได้รู้จักกับองค์หญิงซิ่นหยางจริงๆ ก็ได้
ในใจของไท่จื่อเฟยสับสนไปหมด
“ไท่จื่อเฟย” เสียงของอวี้จิ่นดึงไท่จื่อเฟยออกมาจากภวังค์
ไท่จื่อเฟยได้สติกลับมา ก่อนจะเอ่ยถามเสียงนอบน้อม “ใต้เท้าอวี้จิ่
ตอน 432
บทที่ 432 หลงอี (2)
ไท่จื่อเฟยพลันนึกถึงเสื้อผ้าบุรุษที่อวี้จิ่นนำออกมาตากแดด บวกกับห้องนอนที่ปิดสนิทขององค์หญิงซิ่นหยาง
หรือว่า...องค์หญิงซิ่นหยางช่วยชีวิตเซียวลิ่วหลังกลับมา
หากเป็นเช่นนั้นก็อธิบายได้ไม่ยากว่าเพราะเหตุใดหนิงอ๋องกับไท่จื่อพลิกเมืองหลวงตามหาแล้วก็ยังไม่พบร่องรอยของเซียวลิ่วหลัง
ตอน 433
บทที่ 433 จิ้งคง
หลงอีทายาให้เซียวลิ่วหลังเหมือนแต่ก่อน ยาอันแรกไม่หายก็เปลี่ยนยาใหม่ ลองทาจนยาตัวสุดท้าย หลงอีก็เริ่มร้อนรน มือไม้พันกันยุ่งเหยิงไปหมด
ราวกับเขารับรู้ได้ว่าขาของเซียวลิวหลังไม่มีวันหายดี
องครักษ์หลงอิ่งร้องไห้ไม่เป็น
ทั้งยังไร้ความรู้สึก
แต่วินาทีนี้ กู้เจียวที่ยืนอยู่นอกประ