บทที่ 431 ค้นพบ

ไท่จื่อเฟยหลับตาลง

เซียวลิ่วหลังอาจจะไม่ใช่เซียวเหิงจริงๆ ก็ได้

เซียวลิ่วหลังอาจจะไม่ได้รู้จักกับองค์หญิงซิ่นหยางจริงๆ ก็ได้

ในใจของไท่จื่อเฟยสับสนไปหมด

“ไท่จื่อเฟย” เสียงของอวี้จิ่นดึงไท่จื่อเฟยออกมาจากภวังค์

ไท่จื่อเฟยได้สติกลับมา ก่อนจะเอ่ยถามเสียงนอบน้อม “ใต้เท้าอวี้จิ่

บทที่ 432 หลงอี (2)

ไท่จื่อเฟยพลันนึกถึงเสื้อผ้าบุรุษที่อวี้จิ่นนำออกมาตากแดด บวกกับห้องนอนที่ปิดสนิทขององค์หญิงซิ่นหยาง

หรือว่า...องค์หญิงซิ่นหยางช่วยชีวิตเซียวลิ่วหลังกลับมา

หากเป็นเช่นนั้นก็อธิบายได้ไม่ยากว่าเพราะเหตุใดหนิงอ๋องกับไท่จื่อพลิกเมืองหลวงตามหาแล้วก็ยังไม่พบร่องรอยของเซียวลิ่วหลัง

บทที่ 433 จิ้งคง

หลงอีทายาให้เซียวลิ่วหลังเหมือนแต่ก่อน ยาอันแรกไม่หายก็เปลี่ยนยาใหม่ ลองทาจนยาตัวสุดท้าย หลงอีก็เริ่มร้อนรน มือไม้พันกันยุ่งเหยิงไปหมด

ราวกับเขารับรู้ได้ว่าขาของเซียวลิวหลังไม่มีวันหายดี

องครักษ์หลงอิ่งร้องไห้ไม่เป็น

ทั้งยังไร้ความรู้สึก

แต่วินาทีนี้ กู้เจียวที่ยืนอยู่นอกประ