บทที่ 430 เอาชนะไท่จื่อเฟย

นางจำเขาได้

เขาคือองครักษ์ที่ยอมมอบเห็ดหลินจือพันปีให้กู้เจียวแต่ไม่ยอมมอบให้ตนนี่เอง

จนถึงบัดนี้ นางยังคงจำความรู้สึกอับอายขายหน้าในตอนนั้นได้อยู่

บ่าวที่ไม่เชื่อฟังนาย ถ้าเป็นที่ตำหนักป่านนี้คงถูกเฉดหัวไล่ออกไปนานแล้ว

ไท่จื่อเฟยยังคงพยายามตีหน้าญาติดีเอาไว้ “โปรด

บทที่ 431 ค้นพบ

ไท่จื่อเฟยหลับตาลง

เซียวลิ่วหลังอาจจะไม่ใช่เซียวเหิงจริงๆ ก็ได้

เซียวลิ่วหลังอาจจะไม่ได้รู้จักกับองค์หญิงซิ่นหยางจริงๆ ก็ได้

ในใจของไท่จื่อเฟยสับสนไปหมด

“ไท่จื่อเฟย” เสียงของอวี้จิ่นดึงไท่จื่อเฟยออกมาจากภวังค์

ไท่จื่อเฟยได้สติกลับมา ก่อนจะเอ่ยถามเสียงนอบน้อม “ใต้เท้าอวี้จิ่

บทที่ 432 หลงอี (2)

ไท่จื่อเฟยพลันนึกถึงเสื้อผ้าบุรุษที่อวี้จิ่นนำออกมาตากแดด บวกกับห้องนอนที่ปิดสนิทขององค์หญิงซิ่นหยาง

หรือว่า...องค์หญิงซิ่นหยางช่วยชีวิตเซียวลิ่วหลังกลับมา

หากเป็นเช่นนั้นก็อธิบายได้ไม่ยากว่าเพราะเหตุใดหนิงอ๋องกับไท่จื่อพลิกเมืองหลวงตามหาแล้วก็ยังไม่พบร่องรอยของเซียวลิ่วหลัง