ตอน 429
ข้ามีสามีคือสมุหนายกใหญ่
บทที่ 429 แม่ลูก
น้ำเสียงของเขาราวกับเป็นเสียงที่อ่อนโยนที่สุดในโลก แววตาของเขาเต็มไปด้วยความลึกซึ้ง กระนั้น ไท่จื่อเฟยยังคงสัมผัสได้ถึงความเย็นชา
ร่างของนางพลันแข็งทื่อ และไม่สามารถตอบโต้อะไรได้
หนิงอ๋องลูบแก้มของนางและพูดด้วยเสียงต่ำ “หลินหลังเอ๋ย ตั้งแต่วันที่เจ้าและข้าร่วมมือกันฆ่าเซียงเหิง
ตอน 430
บทที่ 430 เอาชนะไท่จื่อเฟย
นางจำเขาได้
เขาคือองครักษ์ที่ยอมมอบเห็ดหลินจือพันปีให้กู้เจียวแต่ไม่ยอมมอบให้ตนนี่เอง
จนถึงบัดนี้ นางยังคงจำความรู้สึกอับอายขายหน้าในตอนนั้นได้อยู่
บ่าวที่ไม่เชื่อฟังนาย ถ้าเป็นที่ตำหนักป่านนี้คงถูกเฉดหัวไล่ออกไปนานแล้ว
ไท่จื่อเฟยยังคงพยายามตีหน้าญาติดีเอาไว้ “โปรด
ตอน 431
บทที่ 431 ค้นพบ
ไท่จื่อเฟยหลับตาลง
เซียวลิ่วหลังอาจจะไม่ใช่เซียวเหิงจริงๆ ก็ได้
เซียวลิ่วหลังอาจจะไม่ได้รู้จักกับองค์หญิงซิ่นหยางจริงๆ ก็ได้
ในใจของไท่จื่อเฟยสับสนไปหมด
“ไท่จื่อเฟย” เสียงของอวี้จิ่นดึงไท่จื่อเฟยออกมาจากภวังค์
ไท่จื่อเฟยได้สติกลับมา ก่อนจะเอ่ยถามเสียงนอบน้อม “ใต้เท้าอวี้จิ่