บทที่ 429 แม่ลูก

น้ำเสียงของเขาราวกับเป็นเสียงที่อ่อนโยนที่สุดในโลก แววตาของเขาเต็มไปด้วยความลึกซึ้ง กระนั้น ไท่จื่อเฟยยังคงสัมผัสได้ถึงความเย็นชา

ร่างของนางพลันแข็งทื่อ และไม่สามารถตอบโต้อะไรได้

หนิงอ๋องลูบแก้มของนางและพูดด้วยเสียงต่ำ “หลินหลังเอ๋ย ตั้งแต่วันที่เจ้าและข้าร่วมมือกันฆ่าเซียงเหิง

บทที่ 430 เอาชนะไท่จื่อเฟย

นางจำเขาได้

เขาคือองครักษ์ที่ยอมมอบเห็ดหลินจือพันปีให้กู้เจียวแต่ไม่ยอมมอบให้ตนนี่เอง

จนถึงบัดนี้ นางยังคงจำความรู้สึกอับอายขายหน้าในตอนนั้นได้อยู่

บ่าวที่ไม่เชื่อฟังนาย ถ้าเป็นที่ตำหนักป่านนี้คงถูกเฉดหัวไล่ออกไปนานแล้ว

ไท่จื่อเฟยยังคงพยายามตีหน้าญาติดีเอาไว้ “โปรด

บทที่ 431 ค้นพบ

ไท่จื่อเฟยหลับตาลง

เซียวลิ่วหลังอาจจะไม่ใช่เซียวเหิงจริงๆ ก็ได้

เซียวลิ่วหลังอาจจะไม่ได้รู้จักกับองค์หญิงซิ่นหยางจริงๆ ก็ได้

ในใจของไท่จื่อเฟยสับสนไปหมด

“ไท่จื่อเฟย” เสียงของอวี้จิ่นดึงไท่จื่อเฟยออกมาจากภวังค์

ไท่จื่อเฟยได้สติกลับมา ก่อนจะเอ่ยถามเสียงนอบน้อม “ใต้เท้าอวี้จิ่