บทที่ 326

ชอบ (1)

อันจวิ้นอ๋องบาดเจ็บสาหัสจึงสลบไป

ราชครูจวงทั้งโมโหทั้งร้อนใจ เกือบจะเป็นลมหมดสติไปเช่นกัน

อย่างไรเสียก็เป็นหลานชายสายตรงของตน จะทิ้งเขาไว้ที่นี่ไม่ใยดีคงไม่ได้ ต่อให้ราชครูจวงโมโหเพียงใดก็จำต้องให้คนพาอันจวิ้นอ๋องกลับจวนเสียก่อน

ผู้ดูแลรีบพาหมอประจำจวนมาจัดการบาดแผลให้อันจว

บทที่ 326

ชอบ (2)

อันจวิ้นอ๋องหัวเราะเย้ยหยัน “นางไม่มีสิทธิ์แต่งกับข้าแล้วใครมีล่ะ”

ไม่มีใครมีสิทธิ์ทั้งนั้น พี่ชายเป็นบุรุษที่ดีที่สุดและเก่งกาจที่สุดในโลก พวกนางไม่คู่ควรกับพี่ชายสักคน!

ทว่าคำพูดในใจเหล่านี้จวงเย่ว์ซีไม่กล้าเอ่ยออกไป

นางสัมผัสได้ว่าพี่ชายโกรธจริงๆ บางทีพี่ชายอาจจะไม่ต้องก

บทที่ 327

สู่ขอ (1)

กู้ฉังชิงกลับไปยังจวนติ้งอันโหว

กู้เฉิงเฟิงกับกู้เฉิงหลินไปเก็บผลไม้ที่หลังเขา เขาจึงตรงไปที่ห้องของตัวเอง

เขานั่งลงข้างเตียง

เมื่อไม่มีคนนอกอยู่ ในที่สุดใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็งหมื่นปีก็แสดงสีหน้าออกมา เขาขมวดคิ้วพลางคลายเสื้อออก

บนลำคอ ลาดไหล่ หลังมือหรือแม้กระทั่งข้อมื