ตอน 427
ข้ามีสามีคือสมุหนายกใหญ่
บทที่ 325
ตบหน้า (2)
ราชครูจวงกลับไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ เขาปล่อยม่านลง ให้รถม้าเคลื่อนตัวไปอย่างเย็นชา
ราชครูจวงโมโหเซียวลิ่วหลังมาก ด้วยเหตุนี้พอกลับไปถึงจวนแล้วโทสะก็ยังไม่คลายลงสักนิด
“นายท่าน” ผู้ดูแลยกกาน้ำชามาให้ เขาทราบเรื่องราวจากคนขับรถแล้ว จึงปลอบ “ท่านระงับโทสะด้วย ท่านต่างหากที่เป็นญาต
ตอน 428
บทที่ 326
ชอบ (1)
อันจวิ้นอ๋องบาดเจ็บสาหัสจึงสลบไป
ราชครูจวงทั้งโมโหทั้งร้อนใจ เกือบจะเป็นลมหมดสติไปเช่นกัน
อย่างไรเสียก็เป็นหลานชายสายตรงของตน จะทิ้งเขาไว้ที่นี่ไม่ใยดีคงไม่ได้ ต่อให้ราชครูจวงโมโหเพียงใดก็จำต้องให้คนพาอันจวิ้นอ๋องกลับจวนเสียก่อน
ผู้ดูแลรีบพาหมอประจำจวนมาจัดการบาดแผลให้อันจว
ตอน 429
บทที่ 326
ชอบ (2)
อันจวิ้นอ๋องหัวเราะเย้ยหยัน “นางไม่มีสิทธิ์แต่งกับข้าแล้วใครมีล่ะ”
ไม่มีใครมีสิทธิ์ทั้งนั้น พี่ชายเป็นบุรุษที่ดีที่สุดและเก่งกาจที่สุดในโลก พวกนางไม่คู่ควรกับพี่ชายสักคน!
ทว่าคำพูดในใจเหล่านี้จวงเย่ว์ซีไม่กล้าเอ่ยออกไป
นางสัมผัสได้ว่าพี่ชายโกรธจริงๆ บางทีพี่ชายอาจจะไม่ต้องก