ตอน 426
ข้ามีสามีคือสมุหนายกใหญ่
บทที่ 325
ตบหน้า (1)
เมืองหลวงเริ่มเข้าสู่กลางฤดูร้อนแล้ว เช้าตรู่มาก็ร้อนอบอ้าวทันที
วันนี้กั๋วจื่อเจียนกับสำนักบัณฑิตชิงเหอมีการเรียนการสอน เสี่ยวจิ้งคงกับกู้เสี่ยวซุ่นจึงตื่นกันแต่เช้าตรู่ กู้เหยี่ยนยังคงนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงเหมือนเคย
เขาชินกับการนอนตื่นสายเสียแล้วไปแล้ว ยิ่งตอนตื่นก็ยิ่ง
ตอน 427
บทที่ 325
ตบหน้า (2)
ราชครูจวงกลับไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ เขาปล่อยม่านลง ให้รถม้าเคลื่อนตัวไปอย่างเย็นชา
ราชครูจวงโมโหเซียวลิ่วหลังมาก ด้วยเหตุนี้พอกลับไปถึงจวนแล้วโทสะก็ยังไม่คลายลงสักนิด
“นายท่าน” ผู้ดูแลยกกาน้ำชามาให้ เขาทราบเรื่องราวจากคนขับรถแล้ว จึงปลอบ “ท่านระงับโทสะด้วย ท่านต่างหากที่เป็นญาต
ตอน 428
บทที่ 326
ชอบ (1)
อันจวิ้นอ๋องบาดเจ็บสาหัสจึงสลบไป
ราชครูจวงทั้งโมโหทั้งร้อนใจ เกือบจะเป็นลมหมดสติไปเช่นกัน
อย่างไรเสียก็เป็นหลานชายสายตรงของตน จะทิ้งเขาไว้ที่นี่ไม่ใยดีคงไม่ได้ ต่อให้ราชครูจวงโมโหเพียงใดก็จำต้องให้คนพาอันจวิ้นอ๋องกลับจวนเสียก่อน
ผู้ดูแลรีบพาหมอประจำจวนมาจัดการบาดแผลให้อันจว