บทที่ 410 แม่ลูกพานพบ

บริเวณที่มีเสียงร้องตกใจของสตรีลอยมานั้น มีรังสีของยอดฝีมือแผ่นซ่านออกมาอย่างชัดเจน กู้เจียวปิดปากของรุ่ยอ๋องเฟย สื่อสารกับนางด้วยแววตา

รุ่ยอ๋องเฟยตาโตพลางพยักหน้าหงึกหงัก

บริเวณที่พวกนางอยู่กันเป็นถนนสายเล็กๆ ระหว่างตำหนักเหรินโซ่วกับตำหนักคุนหนิง ทิวทัศน์รอบด้านงดงาม มี

บทที่ 411 อาเหิง (2)

ยามนี้ไม่มีใครอยู่ที่เรือน กู้เจียวออกไปตรวจนอกสถานที่ ส่วนแม่นางเหยาไปที่เรือนของฮูหยินโจว แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ไม่ไกลนัก แต่จู่ๆ ฝนก็ตกหนัก ฮูหยินโจวจึงขอให้แม่นางเหยารอให้ฝนหยุดตกก่อนแล้วค่อยกลับ เพราะกลัวว่านางจะเกิดลื่นหกล้มระหว่างทาง

อวี้หย่าร์กับแม่นมฝางเองก็อยู่ที่นั่นด้

บทที่ 412 เราสามคน

ฝนกระหน่ำอย่างต่อเนื่อง

ถนนจูเชวี่ยถูกปกคลุมไปด้วยหมอกฝน

องค์หญิงซิ่นหยางอยู่ในสภาพสวมใส่ชุดนอน ราวกับเพิ่งลุกออกจากแท่นบรรทม

นั่งดูฝนพรำข้างหน้าต่าง

อวี้จิ่นเดินออกมาจากห้องจัดดอกไม้ เก็บร่ม ปัดน้ำฝนบนร่ม แล้วยื่นให้สาวใช้ตัวน้อยที่อยู่ข้างๆ จากนั้นนางก็หันหลังกลับเข้