บทที่ 315

ความจริง

เซียวลิ่วหลังรู้จักกู้เจียวมานานขนาดนี้ ตั้งแต่กู้เจียวไม่ปัญญาอ่อน นางก็ไม่เคยมีสภาพอเนจอนาถขนาดนี้มาก่อนเลย

เขาแค่แตะต้องยาทาแผลของนางเท่านั้น จู่ๆ นางก็โวยวายขึ้นมา ไม่เพียงแต่แย่งยาทาแผลลื่นๆ ห่อเล็กๆ ที่เขาฉีกออกเท่านั้น ยังโผไปทับยาทาแผลเต็มเตียงเหมือนเสี่ยวปาปกหวงอาหารด

บทที่ 316

รุมรักเจียวเจียว (1)

ตอนกลางคืนเซียวลิ่วหลังนอนหลับไม่สนิท วันรุ่งขึ้นจึงตื่นสายกว่าเดิมหนึ่งเค่อ

เพียงแค่หนึ่งเค่อเท่านั้นก็ถูกฟ้องว่ากู้เจียวออกจากบ้านไปแล้ว

กู้เจียวไปเยี่ยมท่านย่า

เหมือนกับฮ่องเต้ที่เห็นจวงไทเฮาประชวรก็นึกถึงจิ้งไท่เฟยขึ้นมาว่าจะร่างกายแข็งแรงดีหรือไม่ กู้เจียว

บทที่ 316

รุมรักเจียวเจียว (2)

แม่นาง เจ้าก็ช่างไร้เดียงสานัก เจ้ารู้หรือไม่ว่าทั้งสองคนคือใคร คนหนึ่งเป็นถึงกษัตริย์แห่งแคว้นเจา อีกคนเป็นเจ้าไร้มงกุฎมีอำนาจล้นราชสำนัก ทั้งสองคนจะมาเป่ายิงฉุบให้เจ้ารึ

เฮอะๆ !

ครู่ต่อมาทุกคนต่างถูกตบหน้ากันฉาดใหญ่

เพราะผู้เป็นใหญ่สูงสุดแห่งแคว้นเจาสองคนถลกแ