ตอน 391
ข้ามีสามีคือสมุหนายกใหญ่
บทที่ 304
ไทเฮาเอาใจ (2)
กู้จิ่นอวี๋หน้าซีดเผือด “องค์ชายห้า!”
“เจ้าหลบไป! มิฉะนั้นเจ้าจะต้องโทษไปด้วย!” น้อยนักที่องค์ชายห้าจะพูดแรงๆ ใส่กู้จิ่นอวี๋ เห็นได้ชัดว่าเขาเดือดดาลขึ้นมาจริงๆ แล้ว
กู้จิ่นอวี๋ไม่กล้าส่งเสียงอีก
กู้เจียวขมวดคิ้วอย่างรำคาญ “ข้าจะพูดครั้งสุดท้าย หลบไป”
องค์ชายห้าเอ่
ตอน 392
บทที่ 305
องค์หญิง
ภาพลักษณ์ของจวงไทเฮาไม่ได้พังทลายลงง่ายๆ อย่างไรเสียนางก็ไม่แยแสคนอื่นอยู่แล้ว
ซูเฟยกำลังจะเรียกร้องความเป็นธรรมให้องค์ชายห้า แววตาเย็นเยียบของจวงไทเฮาก็กวาดมองมา ซูเฟยตกใจจนหน้าซีดเผือด
จวงไทเฮามาอย่างรวดเร็วและกลับอย่างรวดเร็วเช่นกัน เวลาเพียงพริบตาเดียวเกี้ยวหงส์ก็เคลื่อน
ตอน 393
บทที่ 306
ปีศาจคลั่งหลานชาย (1)
ไท่จื่อที่อยู่ในห้องหนังสือกำลังเรียนวิชาสุดท้ายของเขาในวันนี้
อันที่จริงเซียวลิ่วหลังสอนได้ดีมาก ความหมายลึกซึ้งแต่ใช้ภาษาที่เรียบง่าย อ้างอิงตำรามากมายหลากหลาย ไม่น่าเบื่อเลยสักนิด เมื่อเทียบกับการสอนของบัณฑิตหานแล้ว นี่สดใสและเข้าใจง่ายยิ่งกว่า
ไม่ได้หมายความ