บทที่ 390 ผยอง

เซียวลิ่วหลังไม่สนใจอันจวิ้นอ๋องที่หน้าเขียวคล้ำ เขาหันหลังเดินเข้าสำนักฮั่นหลินไปเลย

เขาลาหยุดมาสองวันแล้ว บนโต๊ะมีงานกองพะเนินเพิ่มขึ้นมา เขาพลิกดู ไม่นับว่ามากมายอะไร น่าจะทำเสร็จได้ในช่วงเช้านี้

ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปเขาต้องกลับไปสอนไท่จื่อต่อ และต้องออกโจทย์ให้ไท่จื่อ แต่ก็ไม่ได้ใ

บทที่ 391 เรื่องราวที่พบพาน (2)

ไท่จื่อผู้นี้แตกต่างจากตอนที่เขาใช้ตัวตนของไท่จื่อมาทำราชกิจในหมู่ชาวบ้านนัก ต่อหน้าปวงชนเขาห่วงภาพลักษณ์ของตัวเองมาก ไม่วางมาดพร่ำเพรื่อ ทว่ายามนี้ปิดบังตัวตนไว้อยู่ จึงไม่ต้องปิดบังธาตุแท้จริงๆ ของตัวเองอีก

กู้เจียวหยักยกมุมปากนิ่งๆ นางหยิบดินสอถ่านออกมาเขียนลงสมุ

บทที่ 392 ออกโรงเอง

“ทารกหญิงอย่างนั้นรึ” ความคิดที่แวบเข้ามาในหัวขอองกู้เจียวก็คือองค์หญิงหนิงอันของจิ้งไท่เฟย แต่ครั้งนี้นางเองก็เดาไม่ถูกว่าเด็กคนนั้นจะใช่ลูกของท่านย่าหรือไม่ ในเมื่อองค์หญิงหนิงอันมีพระชนมายุน้อยกว่าฝ่าบาทเพียงไม่กี่พรรษาเท่านั้น

ครั้งนี้ กลายเป็นฝ่ายฉินกงกงที่เอ่ยถึงองค์หญิง