บทที่ 377 แม่ลูกผูกพัน

กู้เจียวไม่ถนัดด้านการจัดการความรู้สึกเท่าใดนัก แต่นางจำได้ว่าท่านย่าเอ็นดูเซวียหนิงเซียง แต่ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้จะยังจำเซวียหนิงเซียงได้เหมือนแต่ก่อนไหม

“แม่นางกู้เจียวเดินทางมาถึงแล้ว!”

เหล่าข้าหลวงในตำหนักเหรินโซ่วถวายความเคารพให้กู้เจียว

“ไทเฮาอยู่ไหม” กู้เจียวเอ่ยถาม

บทที่ 378 มีความสุข

ฮ่องเต้กับจวงไทเฮามัวแต่สู้กันด้วยสติปัญญาและความกล้าหาญ ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของจิ้งไท่เฟยที่อยู่ตรงข้ามเลย ยามนี้จิ้งไท่เฟยกลับกลายเป็นอากาศธาตุในสายตาพวกเขาไปแล้ว

มีเพียงกู้เจียวคนเดียวที่จับตามองจิ้งไท่เฟยมาโดยตลอดที่เห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา

อันที่จริงนางไม่ค่อยเข้

บทที่ 379 พิชิตแผ่นดิน!

“ตั้งใจล่ะ มีโอกาสอยู่แล้ว!” เหล่าเหอยิ้มพลางตบๆ ลงบนบ่ากู้เจียว

ล้อเล่นอะไรอยู่น่ะ จะไปมีโอกาสได้อย่างไร

เรียกได้ว่าตนเป็นคนพาเด็กคนนี้เข้ามา ไม่โอ้อวด ไม่ทำให้ตนเสียความน่าเชื่อถือ ไม่ทำลายศักดิ์ศรีของตัวเองด้วยความทะเยอทะยานของผู้อื่น หากพยายามหนักขึ้นอีกหน่อย ก็ยังพอม