บทที่ 294

คู่กัด

ระดับอย่างราชเลขาหยวนไม่ได้ต้องการการเข้าสังคมที่ไร้ความหมายอีกต่อไป หรือต่อให้จำเป็น ก็ไม่ต้องเข้าร่วมก็ได้

หลังจากแยกย้ายกันเสร็จ ราชเลขาหยวนอ่านหนังสืออยู่พักหนึ่ง ก่อนจะกลับไปยังจวน

ฮูหยินใหญ่หยวนเป็นคนมาจากตระกูลมีการศึกษาของเจียงหนาน นางดูแลการก่อสร้างจวนด้วยตัวคนเดีย

บทที่ 295

ง้อเขา

ละครฉากนี้ดำเนินไปได้ไม่นานนัก เนื่องจากเทศกาลโคมไฟได้เริ่มขึ้นแล้ว หยวนถงไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำเจ้าตัวต่อตัวนี้อีก นางลากพี่สาวของนางไปชมเทศกาลโคมไฟ

“เกินไปเสียจริง หญิงสาวสมัยนี้ไร้เหตุผลกันถึงเพียงนี้เชียวหรือ” กู้เฉิงเฟิงลูบหน้าท้องที่ถูกอัดเสียจนจุก แล้วลูบใบหน้าของตน

หยว

บทที่ 296

แม่ลูก

แม่นางเหยาไปเก็บพริกที่เรือนหน้า เมื่อนางมองไปก็เห็นกู้เฉิงเฟิงเหงื่อไหลดั่งสายฝนอยู่ในแปลงผัก

แม่นางเหยาก็ตกตะลึงเล็กน้อย นึกว่าตนจำคนผิด

แต่เพียงครู่เดียว นางก็ต้องสลัดความคิดของตนเองทิ้ง

นั่นคือกู้เฉิงเฟิงจริงๆ

น่าแปลก เหตุใดเขาจึงมาด้วยล่ะ

แล้วยังทำ...งานอีกด้วยน่ะหร