บทที่ 375 องค์หญิง

จิ้งไท่เฟยกำพระราชโองการไว้แน่น

แม่นมไช่คุกเข่าพลางคว้าข้อแขนของจิ้งไท่เฟยไว้ “ไท่เฟยเพคะ! หม่อมฉันขอร้องล่ะ! อย่าเพิ่งวู่วาม ฝ่าบาทแค่อยู่ในอาการมึนงงชั่วขณะเท่านั้นเพคะ! ไม่นานเดี๋ยวก็ทรงกลับไปเป็นอย่างเก่าแล้วเพคะ!”

แน่นอนว่าที่พูดออกไปนั้นเป็นเพียงแค่คำโน้มน้าว แต่ทำอย่างไ

บทที่ 376 เสด็จแม่

ที่เขาปักใจทายเช่นนั้น เป็นเพราะเซียวลิ่วหลังเคยบอกกับเขาว่าองค์หญิงซิ่นหยางเองก็มีองครักษ์หลงอิ่งคอยคุ้มกัน แม้จะไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลประการใดฮ่องเต้พระองค์ก่อนถึงจัดการเช่นนั้น แต่ที่แน่ๆ คือองค์หญิงซิ่นหยางจะต้องเป็นบุคคลสำคัญของฮ่องเต้องค์ก่อนอย่างแน่นอน

ความจริงแล้ว หากไม่ใช่

บทที่ 377 แม่ลูกผูกพัน

กู้เจียวไม่ถนัดด้านการจัดการความรู้สึกเท่าใดนัก แต่นางจำได้ว่าท่านย่าเอ็นดูเซวียหนิงเซียง แต่ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้จะยังจำเซวียหนิงเซียงได้เหมือนแต่ก่อนไหม

“แม่นางกู้เจียวเดินทางมาถึงแล้ว!”

เหล่าข้าหลวงในตำหนักเหรินโซ่วถวายความเคารพให้กู้เจียว

“ไทเฮาอยู่ไหม” กู้เจียวเอ่ยถาม