บทที่ 347 แม่ลูกรวมใจ (2)

กู้เจียวมองนิ้วทั้งห้าของตัวเอง จากนั้นหันไปทางท่านย่าพร้อมกับดวงตาเป็นประกาย “ก็จริงน่ะสิ! แต่ว่า ท่านย่าไม่เต็มใจไม่ใช่หรือ”

จวงไทเฮาบ่นอุบอิบในใจ พลางนึก ตนเป็นถึงไทเฮา จะมายอมกับแค่ผลไม้อบแห้งได้อย่างไรกัน!

“นับแต่วันนี้เป็นต้นไปนะ” จวงไทเฮาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

บทที่ 348 ความจริง (2)

เว่ยกงกงได้ยินเสียงโครมคราม แม้แต่รองเท้ายังไม่ทันได้ใส่ก็ถึงตะเกียงน้ำมันวิ่งเข้าไปแล้วร้องถาม “ฝ่าบาท!”

เขาเห็นฮ่องเต้ใบหน้าขาวซีด เหงื่อเย็นผุดซึมไปทั่วร่าง แม้แต่ตัวเขาก็อดตกใจไม่ได้ “ฝ่าบาทฝันร้ายอีกแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เรา...เรา...” ฮ่องเต้กุมอก ร่างกายสั่นเทาอย่างควบ

บทที่ 349 ไม่ทันรู้ตัว

“ก็นอนหลับดีไม่ใช่หรือ” กู้เจียวเลิกคิ้วถาม

เว่ยกงกงอ้าปากพะงาบ ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังไม่เอ่ยสักคำ

เสียงหัวเราะของท่านป้าหลิวและลูกสะใภ้ของยายเฒ่าโจวดังมาจากโถงใหญ่เป็นระยะ ทั้งยังมีเสียงเล่นซนจากเด็กๆ ของบ้านนางและเสี่ยวจิ้งคงจากลานบ้าน

หากเป็นไม่กี่วันก่อน เพียงแค่เสียงเค