บทที่ 346 ล่องูออกจากถ้ำ

ฟ้าในเดือนเจ็ดมืดเร็วกว่าช่วงเดือนหกอย่างเห็นได้ชัด

พอฮ่องเต้เดินออกมาจากห้องทรงอักษรก็พบว่าเหลือแค่แสงรำไรสุดท้ายบนท้องฟ้า พอพระองค์เดินไปถึงที่ตำหนักฮว๋าชิง ก็พบว่าฟ้าได้มืดสนิทเป็นที่เรียบร้อย

แสงของดวงดาวเริ่มส่องสว่าง

ฮ่องเต้เดินเข้าไปในตำหนักฮว๋าชิง เหล่าขันทีและ

บทที่ 347 แม่ลูกรวมใจ (2)

กู้เจียวมองนิ้วทั้งห้าของตัวเอง จากนั้นหันไปทางท่านย่าพร้อมกับดวงตาเป็นประกาย “ก็จริงน่ะสิ! แต่ว่า ท่านย่าไม่เต็มใจไม่ใช่หรือ”

จวงไทเฮาบ่นอุบอิบในใจ พลางนึก ตนเป็นถึงไทเฮา จะมายอมกับแค่ผลไม้อบแห้งได้อย่างไรกัน!

“นับแต่วันนี้เป็นต้นไปนะ” จวงไทเฮาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

บทที่ 348 ความจริง (2)

เว่ยกงกงได้ยินเสียงโครมคราม แม้แต่รองเท้ายังไม่ทันได้ใส่ก็ถึงตะเกียงน้ำมันวิ่งเข้าไปแล้วร้องถาม “ฝ่าบาท!”

เขาเห็นฮ่องเต้ใบหน้าขาวซีด เหงื่อเย็นผุดซึมไปทั่วร่าง แม้แต่ตัวเขาก็อดตกใจไม่ได้ “ฝ่าบาทฝันร้ายอีกแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เรา...เรา...” ฮ่องเต้กุมอก ร่างกายสั่นเทาอย่างควบ